Nasza strona wykorzystuje pliki cookie w celu poprawy komfortu użytkowania. Zalecamy zaakceptowanie jego użycia, aby w pełni korzystać z nawigacji

Zespół 200 kapłanów komentuje Ewangelię na dzień

Zobacz inne dni:

Dzień liturgiczny: Piątek XXXIII okresu zwykłego

Pierwsze Czytanie (1Mch 4,36-37.52-59): Juda i jego bracia powiedzieli: „Oto nasi wrogowie są starci. Chodźmy, aby świątynię oczyścić i na nowo poświęcić”. Zebrało się więc wszystko wojsko i poszli na górę Syjon. Dwudziestego piątego dnia dziewiątego miesiąca, to jest miesiąca Kislew, sto czterdziestego ósmego roku wstali wcześnie rano i zgodnie z Prawem złożyli ofiarę na nowym ołtarzu całopalenia, który wybudowali. Dokładnie w tym samym czasie i tego samego dnia, którego poganie go zbezcześcili, został on na nowo poświęcony przy śpiewie pieśni i grze na cytrach, harfach i cymbałach.

Cały lud upadł na twarz, oddał pokłon i aż pod niebo wysławiał Tego, który im zesłał takie szczęście. Przez osiem dni obchodzili poświęcenie ołtarza, a przy tym pełni radości składali całopalenia, ofiary pojednania i uwielbienia. Fasadę świątyni ozdobili złotymi wieńcami i małymi tarczami, odbudowali bramy i pomieszczenia dla kapłanów i drzwi do nich pozakładali. A między ludem panowała wielka radość z tego powodu, że skończyła się hańba, którą sprowadzili poganie. Juda zaś, jego bracia i całe zgromadzenie Izraela postanowili, że uroczystość poświęcenia ołtarza będą z weselem i radością obchodzili z roku na rok przez osiem dni, począwszy od dnia dwudziestego piątego miesiąca Kislew.
Psalm Responsoryjny: 1 Krn 29
R/. Chwalimy, Panie, Twe przesławne imię.
Bądź błogosławiony, o Panie, Boże ojca naszego, Izraela, na wieki wieków. Twoja jest, o Panie, wielkość i potęga, sława, majestat i chwała; bo wszystko, co jest na niebie i na ziemi, jest Twoje.

Do Ciebie, Panie, należy królowanie. Bogactwo i chwała od Ciebie pochodzi. Ty nad wszystkim panujesz, a w ręku Twoim siła i potęga i ręką Twoją wywyższasz i utwierdzasz wszystko.
Śpiew przed Ewangelią (J 10,27): Alleluja, alleluja, alleluja. Moje owce słuchają mojego głosu, Ja znam je, a one idą za Mną. Alleluja, alleluja, alleluja.

Tekst Ewangelii (Łk 19,45-48): Potem wszedł do świątyni i zaczął wyrzucać sprzedających w niej. Mówił do nich: «Napisane jest: Mój dom będzie domem modlitwy, a wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców». I nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego życie. Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem.

«Mój dom będzie domem modlitwy»

P. Josep LAPLANA OSB Monje de Montserrat
(Montserrat, Barcelona, Hiszpania)

Dzisiaj gest Jezusa jest proroczy. Na sposób starożytnych proroków dokonuje symbolicznego aktu, pełnego znaczenia dla przyszłości. Przez wydalenie kupców sprzedających zwierzęta ofiarne i przez przypomnienie, że Boży dom «będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów» (Iz 56,7), Jezus ogłosił nową sytuację, którą On przyszedł zapoczątkować, w której nie było już miejsca na ofiary ze zwierząt. Święty Jan zdefiniował nowy kultowy związek jako «cześć w Duchu i prawdzie» (J 4,24). Figura musi ustąpić rzeczywistości. Święty Tomasz z Akwinu mówił poetycko: « Et antiquum documentum / novo cedat ritui» (niech przed Nowym Testamentem starych praw ustąpi czas»).

Nowy Testament jest słowem Jezusa. Dlatego Święty Łukasz dołączył w scenie oczyszczania świątyni przedstawienie Jezusa nauczajacego w niej każdego dnia. Nowy kult skupia się na modlitwie i na słuchaniu Słowa Bożego. W rzeczywistości w centrum instytucji chrześcijańskiej znajduje się osoba Jezusa żywego z Jego ciałem i krwią przelaną na krzyżu i ofiarowanymi w Eucharystii. Święty Tomasz pięknie podkreśla ten fakt: «Recumbens cum fratribus (…) se dat suis manibus» («z tymi, których braćmi zwał (...) się powierzył, i za pokarm z Rąk Swych dał").

W Nowym Testamencie zapoczątkowanym przez Jezusa niepotrzebne są już woły czy handlarze owiec. Podobnie jak «cały lud (...) słuchał Go z zapartym tchem» (Łk 19,48), my nie mamy iść do świątyni, aby poświęcać ofiary, ale aby przyjąć Jezusa, prawdziwego Baranka złożonego w ofierze za nas, raz na zawsze (cyt. Hbr 7,27), i aby zjednoczyć nasze życie z Jego życiem.