Dzisiaj w ten czwarty Piątek Wielkanocy Jezus zaprasza nas do spokoju. Rozwaga i radość płyną jak rzeka pokoju z jego zmartwychwstałego Serca wprost do serc naszych poruszonych i niespokojnych, wielokrotnie zmęczonych działaniem równie gorączkowym co jałowym.

Są nasze czasy naznaczone wzburzeniem, nerwowością i stresem. To czasy, w których Ojciec kłamstwa zatruł inteligencję ludzi, by nazywali dobro złem i zło dobrem, oświecali się ciemnością i zaciemniali światłem; zasiał on w duszach ludzkich zwątpienie i sceptycyzm, które zabijają w nich wszelki przejaw nadziei perspektywą obfitości, której świat swymi złudnymi pochlebstwami ani nie potrafi, ani nie może dać.

Owoce tej szatańskiej działalności są wyraźnie widoczne: ubóstwienie “bezsensu” i utrata transcendencji przez tak wiele kobiet i mężczyzn, którzy nie tyle zapomnieli, co zagubili drogę, ponieważ wcześniej zapomnieli o Drodze. Wojny, wszelkiego typu przemoc, zamknięcie się i egoizm wobec życia (antykoncepcja, aborcja, eutanazja...), rozbite rodziny, młodość bez określonego kierunku – to wszystko wielkie kłamstwo, na którym opiera się większa część smętnego społecznego rusztowania, tego jakże wychwalanego “postępu”.

I pośród tego wszystkiego Jezus, Książę Pokoju powtarza ludziom dobrej woli ze swą nieskończoną łagodnością: «Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie Boga? I we Mnie wierzcie!» (J 14,1). Po prawicy Ojca, On z czułością oczekuje chwili, w której spełni się Jego miłosierne marzenie i będzie miał nas przy Sobie, «abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem» (J 14,3). Nie możemy usprawiedliwiać się jak Tomasz. My owszem znamy drogę. My, dzięki czystej łasce znamy ścieżkę, która prowadzi do Ojca, w którego domu jest mieszkań wiele. W niebie czeka na nas miejsce, które na zawsze pozostanie puste, jeśli my go nie zajmiemy. Zbliżmy się więc bez trwogi z pełnym zaufaniem do Anioła, który jest jedyną Drogą, nieodwołalną Prawdą i Życiem w obfitości.