Dzisiaj ponownie rozważamy otoczenie Jezusa znajdującego się pośród Apostołów w atmosferze szczególnej bliskości. On powierzył im to, co moglibyśmy nazwać ostatnią wolą: ostatnie słowa, które wypowiada się przy pożegnaniu, takie które mają szczególną moc, jakby chodziło o testament.

Wyobrażamy sobie tę sceną w wieczerniku. Tam Jezus obmył im nogi, ponownie zapowiedział swoje odejście i zostawił przesłanie braterskiej miłości oraz pocieszenie w Eucharystii i obietnicę Ducha Świętego (cf. J 14). Teraz w rodziale piętnastym Ewangelii znajdujemy wezwanie do jedności w miłosierdziu.

Pan nie ukrywa przed uczniami trudności ani niebezpieczeństw, które staną przed nimi w przyszłości: «Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować» (J 15,20). Lecz nie mają się bać ani poddawać nienawiści świata: Jezus ponawia obietnicę wysłania Obrońcy, gwarantuje swoje towarzyszenie we wszystkim o co poproszą i wreszcie prosi Ojca za nimi - za nami wszystkimi – podczas modlitwy kapłańskiej (cf. J 17).

Niebezpieczeństwo nie przychodzi z zewnątrz: największe zagrożenie może pochodzić od nas samych przez brak braterskiej miłości między członkami Mistycznego Ciała Chrystusa i przez brak łączności z Głową tego Ciała. Przesłanie jest jasne: «Ja jestem krzewem winnym, wy - latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić» (J 15,5).

Piersze pokolenia chrześcijan zachowywały żywą świadomość w potrzebie jedności w miłości. A oto świadectwo Ojca Kościoła Świętego Ignacego Antiocheńskiego: «Jednoczcie się wszyscy, jak w jednej świątyni Boga, jakby wokół tego samego ołtarza, tego samego Jezusa Chrystusa, który od jednego Ojca pochodzi, który był u Ojca i do Niego powrócił». A to polecenie Świętej Maryi, Matki chrześciajan: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie» (J 2,5).