Nasza strona wykorzystuje pliki cookie w celu poprawy komfortu użytkowania. Zalecamy zaakceptowanie jego użycia, aby w pełni korzystać z nawigacji

Zespół 200 kapłanów komentuje Ewangelię na dzień

Zobacz inne dni:

Dzień liturgiczny: XXII Sobota okresu zwykłego

Pierwsze Czytanie (Kol 1,21-23): Bracia: Was, którzy byliście niegdyś obcy dla Boga i Jego wrogami przez sposób myślenia i wasze złe czyny, teraz znów Bóg pojednał w doczesnym ciele Chrystusa przez śmierć, by stawić was wobec siebie jako świętych i nieskalanych, i nienagannych, bylebyście tylko trwali w wierze, ugruntowani i stateczni, a nie chwiejący się w nadziei właściwej dla Ewangelii. Ją to posłyszeliście głoszoną wszelkiemu stworzeniu, które jest pod niebem, jej sługą stałem się ja, Paweł.
Psalm Responsoryjny: 53
R/. Bóg podtrzymuje całe moje życie.
Wybaw mnie, Boże, w imię swoje, mocą swoją broń mojej sprawy. Boże, słuchaj mojej modlitwy, nakłoń ucha na słowo ust moich.

Oto mi Bóg dopomaga, Pan podtrzymuje me życie. Będę Ci chętnie składać ofiarę i sławić Twe dobre imię.
Śpiew przed Ewangelią (J 14,6): Alleluja, alleluja, alleluja. Ja jestem drogą, prawdą i życiem, nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie. Alleluja, alleluja, alleluja.

Tekst Ewangelii (Łk 6,1-5): W pewien szabat przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i wykruszając je rękami, jedli. Na to niektórzy z faryzeuszów mówili: «Czemu czynicie to, czego nie wolno czynić w szabat?» Wtedy Jezus rzekł im w odpowiedzi: «Nawet tegoście nie czytali, co uczynił Dawid, gdy był głodny on i jego ludzie? Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać». I dodał: «Syn Człowieczy jest panem szabatu».

«Syn Człowieczy jest panem szabatu»

Fr. Austin Chukwuemeka IHEKWEME
(Ikenanzizi, Nigeria)

Dzisiaj, na zarzut faryzeuszy, Jezus wyjaśnia właściwe znaczenie odpoczynku w czasie szabatu, powołując się na przykład ze Starego Testamentu (por. Pwt 23,26): «Nawet tegoście nie czytali, co uczynił Dawid, (...), i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim ludziom?» (Łk 6,3-4).

Zachowanie Dawida wyprzedza doktrynę, którą Chrystus naucza w tym fragmencie. Już w Starym Testamencie Bóg ustanowił porządek nakazów Prawa, w sposób, że niższe rangą ustępują tym głównym.

W związku z tym wyjaśnia się, że nakaz świętowania (jak ten, o którym mówimy) ustępuje przykazaniu prawa naturalnego. Podobnie przykazanie szabatu nie jest powyżej podstawowych potrzeb.

W tym fragmencie Chrystus uczy jaki był boski sens instytucji szabatu: Bóg ustanowił go dla dobra człowieka, żeby mógł odpocząć i w spokoju i radości oddać się kultowi Bożemu. Interpretacja faryzeuszy przekształciła ten dzień w czas niepokoju i troski z powodu wielu nakazów i zakazów.

Szabat został ustanowiony nie tylko po to, by człowiek wypoczął, ale także aby oddał chwałę Bogu: to jest prawdziwe znaczenie wyrażenia «szabat został ustanowiony dla człowieka» (Mk 02,27).

Ponadto, deklarując się “Panem szabatu” (Łk 06,05), mówi otwarcie, że On jest tym samym Bogiem, który dał przykazania ludowi Izraela, potwierdzając w ten sposób Swoją boskość i uniwersalną władzę. Dlatego może ustanowić inne prawa, jak Jahwe w Starym Testamencie. Jezus może nazywać siebie “Panem szabatu”, bo jest Bogiem.

Prośmy o pomoc Dziewicę Maryję, aby uwierzyć i zrozumieć, że szabat należy do Boga i jest sposobem —dostosowanym do natury ludzkiej— na oddawanie chwały i czci Wszechmocnemu. Jak napisał Jan Paweł II, «odpoczynek to coś “świętego” i okazja, aby uświadamiać sobie, że wszystko jest dziełem Boga».