Nasza strona wykorzystuje pliki cookie w celu poprawy komfortu użytkowania. Zalecamy zaakceptowanie jego użycia, aby w pełni korzystać z nawigacji

Zespół 200 kapłanów komentuje Ewangelię na dzień

Zobacz inne dni:

Dzień liturgiczny: XXXII Wtorek Okresu zwykłego

Pierwsze Czytanie (Tt 2,1-8.11-14): Najmilszy: Głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką: że starcy winni być ludźmi trzeźwymi, statecznymi, roztropnymi, odznaczającymi się zdrową wiarą, miłością, cierpliwością. Podobnie starsze kobiety winny być w zewnętrznym ułożeniu jak najskromniejsze, winny unikać plotek i oszczerstw, nie upijać się winem, a uczyć innych dobrego. Niech pouczają młode kobiety, jak mają kochać mężów, dzieci, jak mają być rozumne, czyste, gospodarne, dobre, poddane swym mężom, aby nie bluźniono słowu Bożemu. Młodzieńców również upominaj, aby byli umiarkowani; we wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem, w nauczaniu okazuj prawość, powagę, mowę zdrową, wolną od zarzutu, ażeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć.

Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków.
Psalm Responsoryjny: 36
R/. Zbawienie prawych pochodzi od Pana.
Miej ufność w Panu i czyń to co dobre, a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie. Raduj się w Panu, a On spełni pragnienia twego serca.

Pan zna dni postępujących nienagannie, a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki. Pan umacnia kroki człowieka, a w jego drodze ma upodobanie.

Odstąp od złego, czyń dobrze, abyś mógł przetrwać na wieki. Sprawiedliwi posiądą ziemię i będą ją zamieszkiwać na wieki.
Śpiew przed Ewangelią (J 14,23): Alleluja, alleluja, alleluja. Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i do niego przyjdziemy. Alleluja, alleluja, alleluja.

Tekst Ewangelii (Łk 17,7-10): Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: "Pójdź i siądź do stołu?" Czy nie powie mu raczej: "Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił?" Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: "Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać"».

«Wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać»

Rev. D. Jaume AYMAR i Ragolta
(Badalona, Barcelona, Hiszpania)

Dzisiaj uwaga Ewangelii nie jest skierowana na postawę gospodarza, ale jego sług. Jezus zaprasza Swych apostołów za pomocą przypowieści do rozważenia kondycji służby: sługa ma wykonywać swoje obowiązki nie oczekując wynagrodzenia: «Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono?» (Łk 17,9). Nie jest to ostatnia lekcja Mistrza na temat służby. Jezus powie potem do Swoich uczniów: «Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego» (J 15,15). Przyjaciele się nie rozliczają. Jeżeli słudzy mają wykonywać swoje obowiązki, tym bardziej apostołowie Jezusa, Jego przyjaciele. Mamy wypełniać misję powierzoną przez Boga, wiedząc, że nasza praca nie zasługuje na rekompensatę, bo robimy to z radością. A wszystko co mamy i kim jesteśmy, jest darem Boga.

Dla wierzącego wszystko jest znakiem, dla tego kto kocha wszystko jest darem. Praca dla Królestwa Bożego już jest naszą nagrodą; nie powinniśmy mówić ze smutkiem i niechęcią: «Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać» (Łk 17,10), ale z radością tego, który został powołany do przekazywania Ewangelii.

W tych dniach pamiętamy także o dniu wielkiego świętego i wielkiego przyjaciela Jezusa, bardzo popularnego w Katalonii św Marcina z Tours, który poświęcił swoje życie służbie Ewangelii Chrystusa. O nim napisał Sulpicjusz Sewer: «Niezwykły człowiek, który nie poddał się ani pracy ani samej śmierci, nie miał preferencji dla żadnej z dwóch stron, nie bał się śmierci, nie odrzucał życia! Z wzniesionym w niebo wzrokiem i rękami jego niepokonany duch nie przestawał się modlić». W modlitwie, w dialogu z Przyjacielem, faktycznie znajdujemy tajemnicę i siłę naszej służby.