Dzisiaj poprzez cud, Jezus mówi nam o procesie wiary. Uzdrowienie niewidomego w dwóch etapach pokazuje, że wiara nie zawsze jest natychmiastowym oświeceniem, ale często wymaga itinerarium, który przybliży nas do światła i sprawi, że zobaczymy wszystko jasno. Jednak pierwszym krokiem wiary— zacząć widzieć rzeczywistość w świetle Boga— już jest powodem do radości, jak mówi święty Augustyn: «Po uzdrowieniu oczu, co może być bardziej wartościowe, bracia? Cieszą się którzy widzą to światło, które zostało dokonane, które świeci z nieba lub z pochodni. A jak nieszczęśliwi są ci, którzy nie może go zobaczyć!».

Dotarłszy do Betsaidy przyprowadzają do Jezusa ślepego, aby położyć na nim ręce. Ma znaczenie to, że Jezus zabiera go na zewnątrz; czyż nie wskazuje nam, że aby słuchać Słowa Bożego, odkrywać wiarę i zobaczyć rzeczywistość w Chrystusie, musimy wyjść z samych siebie, z hałaśliwych przestrzeni i czasów, które nas tłamszą i oślepiają, aby doświadczyć prawdziwego oświecenia?

Po wyjściu z wioski, Jezusa «zwilżył mu oczy śliną, położył na niego ręce i zapytał: ‘Czy widzisz co?’» (Mk 08,23)?. Ten gest przypomina Chrzest: Jezus nie nakłada śliny ale kąpie całą naszą istotę w wodzie zbawienia, a przez całe życie, pyta nas co widzimy w świetle wiary. «Znowu położył ręce na jego oczy. I przejrzał [on] zupełnie, i został uzdrowiony; wszystko widział teraz jasno i wyraźnie» (Mk 8,25); ten drugi moment przypomina sakrament bierzmowania, w którym otrzymujemy pełnię Ducha Świętego do osiągnięcia dojrzałości wiary i aby widzieć jaśniej. Przyjąć chrzest, ale zapomnieć o bierzmowaniu pozwala nam widzieć, tak, ale tylko częściowo.