Nasza strona wykorzystuje pliki cookie w celu poprawy komfortu użytkowania. Zalecamy zaakceptowanie jego użycia, aby w pełni korzystać z nawigacji

Zespół 200 kapłanów komentuje Ewangelię na dzień

Zobacz inne dni:

Dzień liturgiczny: VI Środa okresu zwykłego

Pierwsze Czytanie (Jk 1,19-27): Wiedzcie, bracia moi umiłowani: każdy człowiek winien być chętny do słuchania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu. Gniew bowiem męża nie wykonuje sprawiedliwości Bożej. Odrzućcie przeto wszystko, co nieczyste, oraz cały bezmiar zła, a przyjmijcie w duchu łagodności zaszczepione w was słowo, które ma moc zbawić dusze wasze. Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie. Jeżeli bowiem ktoś przysłuchuje się tylko słowu, a nie wypełnia go, podobny jest do człowieka oglądającego w lustrze swe naturalne odbicie. Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był. Kto zaś pilnie rozważa doskonałe Prawo, Prawo wolności, i wytrwa w nim, ten nie jest słuchaczem skłonnym do zapominania, ale wykonawcą dzieła; wypełniając je, otrzyma błogosławieństwo. Jeżeli ktoś uważa się za człowieka religijnego, lecz łudząc serce swoje nie powściąga swego języka, to pobożność jego pozbawiona jest podstaw. Religijność czysta i bez skazy wobec Boga i Ojca wyraża się w opiece nad sierotami i wdowami w ich utrapieniach i w zachowaniu siebie samego nieskalanym od wpływów świata.
Psalm Responsoryjny: 14
R/. Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie.
Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie, kto zamieszka na Twej górze świętej? Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie i mówi prawdę w swym sercu.

Kto swym językiem oszczerstw nie głosi, kto nie czyni bliźniemu nic złego; nie ubliża swoim sąsiadom, ale szanuje tego, kto się boi Pana.

Kto dotrzyma przysięgi dla siebie niekorzystnej, kto nie daje swych pieniędzy na lichwę i nie da się przekupić przeciw niewinnemu. Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.
Śpiew przed Ewangelią (Ef 1,17-18): Alleluja, alleluja, alleluja. Niech Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa przeniknie nasze serca swoim światłem, abyśmy wiedzieli, czym jest nadzieja naszego powołania. Alleluja, alleluja, alleluja.

Tekst Ewangelii (Mk 8,22-26): Potem przyszli do Betsaidy. Tam przyprowadzili Mu niewidomego i prosili, żeby się go dotknął. On ujął niewidomego za rękę i wyprowadził go poza wieś. Zwilżył mu oczy śliną, położył na niego ręce i zapytał: «Czy widzisz co?» A gdy przejrzał, powiedział: «Widzę ludzi, bo gdy chodzą, dostrzegam ich niby drzewa». Potem znowu położył ręce na jego oczy. I przejrzał [on] zupełnie, i został uzdrowiony; wszystko widział teraz jasno i wyraźnie. Jezus odesłał go do domu ze słowami: «Tylko do wsi nie wstępuj!».

«Został uzdrowiony; wszystko widział teraz jasno i wyraźnie»

Rev. D. Joaquim MESEGUER García
(Rubí, Barcelona, Hiszpania)

Dzisiaj poprzez cud, Jezus mówi nam o procesie wiary. Uzdrowienie niewidomego w dwóch etapach pokazuje, że wiara nie zawsze jest natychmiastowym oświeceniem, ale często wymaga itinerarium, który przybliży nas do światła i sprawi, że zobaczymy wszystko jasno. Jednak pierwszym krokiem wiary— zacząć widzieć rzeczywistość w świetle Boga— już jest powodem do radości, jak mówi święty Augustyn: «Po uzdrowieniu oczu, co może być bardziej wartościowe, bracia? Cieszą się którzy widzą to światło, które zostało dokonane, które świeci z nieba lub z pochodni. A jak nieszczęśliwi są ci, którzy nie może go zobaczyć!».

Dotarłszy do Betsaidy przyprowadzają do Jezusa ślepego, aby położyć na nim ręce. Ma znaczenie to, że Jezus zabiera go na zewnątrz; czyż nie wskazuje nam, że aby słuchać Słowa Bożego, odkrywać wiarę i zobaczyć rzeczywistość w Chrystusie, musimy wyjść z samych siebie, z hałaśliwych przestrzeni i czasów, które nas tłamszą i oślepiają, aby doświadczyć prawdziwego oświecenia?

Po wyjściu z wioski, Jezusa «zwilżył mu oczy śliną, położył na niego ręce i zapytał: ‘Czy widzisz co?’» (Mk 08,23)?. Ten gest przypomina Chrzest: Jezus nie nakłada śliny ale kąpie całą naszą istotę w wodzie zbawienia, a przez całe życie, pyta nas co widzimy w świetle wiary. «Znowu położył ręce na jego oczy. I przejrzał [on] zupełnie, i został uzdrowiony; wszystko widział teraz jasno i wyraźnie» (Mk 8,25); ten drugi moment przypomina sakrament bierzmowania, w którym otrzymujemy pełnię Ducha Świętego do osiągnięcia dojrzałości wiary i aby widzieć jaśniej. Przyjąć chrzest, ale zapomnieć o bierzmowaniu pozwala nam widzieć, tak, ale tylko częściowo.