Dzisiaj, Kościół rozważa z wdzięcznością macierzyństwo Matki Bożej, wzór swego własnego macierzyństwa wobec nas wszystkich. Łukasz ukazuje nam „spotkanie” pasterzy z Niemowlęciem, któremu towarzyszy Maryja Jego Matka oraz Józef. Dyskretna obecność Józefa sugeruje ważną misję stróża wielkiej tajemnicy Bożego Syna. Wszyscy oni, pastuszkowie, Maryja i Józef, i «Niemowlę, leżące w żłobie» (Łk 2,16) są niczym wspaniała ikona adorującego Kościoła.

“Żłóbek”: leży w nim położony Jezus, niczym delikatna aluzja Eucharystii. To Maryja go tam ułożyła! Łukasz mówi o „spotkaniu”, spotkaniu pasterzy z Jezusem. W rzeczy samej, bez doświadczenia osobistego “spotkania” z Panem nie ma wiary. Tylko owo „spotkanie” – które można wyrazić słowami „zobaczyć na własne oczy”, a w pewien sposób także „dotknąć” – czyni pasterzy rzeczywistymi świadkami Dobrej Nowiny, prawdziwymi ewangelizatorami, którzy mogą opowiedzieć «o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu» (Łk 2,17).

Tu wyraźnie ujawnia się pierwszy owoc „spotkania” z Chrystusem: «wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu» (Łk 2,18). Winniśmy prosić o łaskę wzbudzenia tego „zadziwienia”, tego zachwytu w tych, do których kierujemy Ewangelię.

Jest także i drugi owoc tego „spotkania”: «Pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane» (Łk 2,20). Adoracja Jezusa napełnia ich serca entuzjazmem do głoszenia tego co słyszeli i widzieli, a przepowiadanie tego co słyszeli i widzieli prowadzi ich do uwielbienia i wysławiania, do wychwalania Pana.

Maryja, nauczycielka kontemplacji – «zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu» (Łk 2,19) – daje nam Jezusa, którego imię znaczy „Bóg zbawia”. Jego imię to także Pokój. Polecajmy się w naszych sercach temu świętemu i słodkiemu Imieniu i miejmy je często na naszych ustach!