Dzisiaj zastanawiamy się nad dorosłym Jezusem. Dzieciątko ze żłóbka dorasta i staje się dojrzałym mężczyzną, który wypełnia rolę, jaką powierzył mu Ojciec. Spotykamy go nad Jordanem w momencie rozpoczęcia tego dzieła: jest jednym z szeregu tych, którzy słuchali Jana i prosili go o kąpiel chrztu na znak oczyszczenia o odnowienia wewnętrznego.

Tam Jezus zostaje objawiony o naznaczony przez Boga: «A gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił na Niego, w postaci cielesnej niby gołębica, a z nieba odezwał się głos: «Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie » (Łk 3,21-22). Jest to etap przygotowania do drogi, którą podejmuje i która prowadzi na Krzyż. Jest to także pierwszy publiczny akt, który objawia Mesjasza.

Jest to także wstęp do Jego sposobu działania: nie będzie gwałtowny, nie będzie krzykliwy ani szorstki, lecz łagodny i cichy. Trzciny nadłamanej nie złamie, lecz pomoże się jej utwierdzić. Oczy ślepcom otworzy i uwolni więźniów. Mesjańskie znaki, które zapowiedział Izajasz w Nim się spełnią. A my jesteśmy beneficjentami tego wszystkiego, ponieważ czytamy w liście Św. Pawła: «nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego» (Tt 3,5-7).

Święto Chrztu Pańskiego pomaga nam wspominać nasz własny Chrzest i zobowiązanie, które wtedy podjęli nasi rodzice i rodzice chrzestni przynosząc nas do Kościoła, aby nas uczynić uczniami Jezusa: «Chrzest uwolnił nas od wszelkiego zła, które jest grzechem, lecz dzięki łasce Bożej powinniśmy wypełniać wszystko, co dobre» (Święty Cezary z Arles).