Dzisiaj Kościół obchodzi uroczystość Świętego Tomasza. Ewangelista Jan po opisaniu pojawienia się Jezusa w Niedzielę Zmartwychwstania, mówi nam, że apostoła Tomasza tam nie było, a gdy Apostołowie, którzy widzieli Pana, świadczyli o tym, Tomasz odpowiedział: «Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę» (J 20,25).

Jezus jest dobry i idzie na spotkanie Tomasza. Po ośmiu dniach Jezus pojawia się ponownie i mówi do Tomasza: «Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż [ją] do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym!» (J 20,27).
— O Jezu, jesteś taki dobry! Jeśli kiedykolwiek zobaczysz, że się odwracam od Ciebie, wyjdź mi na spotkanie, jak to uczyniłeś z Tomaszem.

Reakcją Tomasza były te słowa: «Pan mój i Bóg mój» (J 20,28). Jakże piękne są te słowa Tomasza! Mówi: “Pan” i “Bóg”. Czyni akt wiary w boskość Jezusa. Widząc Go zmartwychwstałego, nie tylko widzi w Jezusie człowieka, który przebywał z Apostołami i jadł z nimi, ale swego Pana i Boga.

Jezus strofuje go i mówi mu, aby nie był niedowiarkiem, ale wierzącym, i dodaje: «Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli» (J 20,28). My nie widzieliśmy Chrystusa ukrzyżowanego, ani Chrystusa zmartwychwstałego, ani się nam nie ukazał, ale jesteśmy szczęśliwi, ponieważ wierzymy w tego Jezusa Chrystusa, który za nas umarł i zmartwychwstał.

Dlatego módlmy się: «Mój Panie i mój Boże, zabierz ode mnie wszystko, co oddala mnie od Ciebie. Mój Panie i mój Boże, daj mi wszystko, co przybliża mnie do Ciebie. Mój Panie i mój Boże, zabierz ode mnie, mnie samego i daj mnie całego Tobie» (Mikołaj z Flüe).