Dzisiaj, w uroczystość Matki Bożej Bolesnej, słyszymy raniące słowa z ust starca Symeona: «A Twoją duszę miecz przeniknie!» (Łk 2,35). Zdanie, które w szerszym kontekście nie wskazuje tylko na mękę Jezusa Chrystusa, ale na Jego działalność, która spowoduje rozłam wśród ludu Izraela, a tym samym wewnętrzne cierpienie Maryi. W ciągu publicznej działalności Jezusa, Maryja doświadczyła bólu, widząc jak władze ludu odrzucają Jezusa i grożą mu śmiercią.

Maryja, tak jak każdy uczeń Jezusa, musi nauczyć się patrzeć na rodzinne relacje w innym kontekście. Ona także, z powodu Ewangelii, musi opuścić Syna (Mt 19,29), i musi nauczyć się oceniać Chrystusa nie według ciała, choć przecież narodził się z Niej ciałem. Ona także musi ukrzyżować ciało (Ga 5,24), aby mogła zmieniać się na obraz Jezusa Chrystusa. Ale momentem największego cierpienia Maryi, w którym najintensywniej przeżywa krzyż, jest męka i śmierć Jezusa.

Również w bólu, Maryja jest wzorem wytrwałości w ewangelicznej doktrynie, biorąc udział w cierpieniach Chrystusa z cierpliwością (Reguła św. Benedykta, Prolog 50). Tak było przez całe jej życie, a w szczególności na Kalwarii. W ten sposób Maryja staje się wzorem dla każdego chrześcijanina. Przez ścisłe zespolenie ze śmiercią Chrystusa, jest złączona także z Jego zmartwychwstaniem (Rz 6,5). Wytrwałość Maryi w bólu podczas realizowania woli Ojca, dostarcza nowego dobra Kościołowi i Ludzkości. Maryja kroczy przed nami po ścieżce wiary i podążania za Chrystusem. A Duch Święty prowadzi nas do uczestnictwa wraz z Nią w tej wielkiej przygodzie.