Dziś Ewangelia przypomina nam o najbardziej fundamentalnym wydarzeniu dla chrześcijanina: śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa. Uczyńmy dziś naszą własną modlitwę Dobrego Łotra: „Jezu, wspomnij na mnie” (Łk 23,42). „Kościół nie modli się za świętych tak, jak modli się za zmarłych, którzy zasnęli w Panu, lecz poleca się modlitwom świętych, a modli się za zmarłych” — mówił św. Augustyn w jednym ze swoich kazań. Przynajmniej raz w roku my, chrześcijanie, stawiamy sobie pytanie o sens naszego życia, a także o sens naszej śmierci i zmartwychwstania. Dzieje się tak we wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych, którego odmienność od uroczystości Wszystkich Świętych ukazał nam św. Augustyn.

Cierpienia ludzkości są również cierpieniami Kościoła. Niewątpliwie łączy je to, że każde ludzkie cierpienie jest w pewnym sensie pozbawieniem życia. Dlatego śmierć ukochanej osoby sprawia nam tak niewysłowiony ból, że nawet wiara nie jest w stanie go ukoić. Z tego powodu ludzie od zawsze pragnęli oddawać cześć zmarłym. Pamięć jest bowiem sposobem na uobecnianie tych, których już nie ma wśród nas, na przedłużanie ich życia. Jednak z upływem czasu mechanizmy psychologiczne i społeczne sprawiają, że wspomnienia stopniowo blakną. Choć po ludzku może to prowadzić do udręki, jako chrześcijanie dzięki zmartwychwstaniu odnajdujemy pokój. Wiara w zmartwychwstanie pozwala nam ufać, że pomimo zapomnienia ponownie spotkamy naszych bliskich w przyszłym życiu.

Drugim dobrodziejstwem wiary jest to, że wspominając zmarłych, modlimy się za nich. Czynimy to w głębi naszego serca, w zażyłej relacji z Bogiem, a także za każdym razem, gdy modlimy się wspólnie podczas Eucharystii. Wobec tajemnicy śmierci i życia nie jesteśmy sami, lecz przeżywamy ją razem jako członkowie Ciała Chrystusa. Co więcej, patrząc na krzyż zawieszony między niebem a ziemią, wiemy, że istnieje komunia między nami a naszymi zmarłymi. Dlatego św. Franciszek z wdzięcznością wołał: „Pochwalony bądź, Panie mój, przez naszą siostrę śmierć cielesną”.