Widać wyraźne podobieństwo między życiem Jezusa i jego Matki (głównej “współodkupicielki”). A konkretnie, jeśli Ona wyjątkowo przeżywała mękę swojego Syna, to jest właściwe, by miała szczególny udział w chwale swojego Syna. Dlatego Tajemnice Chwalebne stawiają w centrum Najświętszą Maryję. Tymczasem Ona, tak jak jej Syn, znajduje się w Niebie z duszą i ciałem i na tym polega tajemnica Wniebowzięcia.

***

1º) «Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce» (Ap 12,1). Wniebowzięcie Maryi jest jak “ukoronowanie” jej powołania: zaczęło sie od fiat («niech mi się stanie» w Zwiastowaniu) i zakończyło w Czwartej Tajemnicy Chwalebnej. Święty Bernard dzięki swej intuicji pięknie medytował nad tą tajemnicą: «Co za wspaniały prezent posyła dzisiaj niebu nasza ziemia!» (Rozwiń: „Wielbi dusza moja Pana”)

2º) «Bo kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem, siostrą i matką» (Mt 12,50). Wszyscy pamiętamy tę scenę! Mówią do Jezusa: «Twoja Matka i bracia stoją na dworze i chcą się widzieć z Tobą» (Łk,20), a Jezus powiedział, co powiedział. Wyglądało to na zlekceważenie Matki. Jednak nie było tak, wygłosił te słowa z pełną świadomością, że przede wszystkim w Niej się wypełniają. Była to pochwała Matki! Słuchanie Słowa Bożego i wypełnianie Jego woli było sensem życia Maryi.

Śmierć Maryi, czyli przejście z czasu do wieczności, nie miało znaczenia końca, lecz pełni, to tak jakby “zasnęła w Bogu”: Było to wejście do Domu Ojca, aby wiecznie przebywać z Synem i zanurzyć się w Duchu Święym, bardziej niż kiedykolwiek. Stąd odwieczny spór o to, czy Maryja Dziewica “zasnęła” czy “umarła”. Święty Jan Paweł II uciął tę kwestię następującymi słowami: «Jakikolwiek by nie był to fakt organiczny czy biologiczny, który fizycznie spowodował jej śmierć, można powiedzieć, że przejście z tego życia do tamtego było dla Maryi dojrzewaniem w łasce i chwale, w taki sposób, że śmierć można potraktować jako “zaśnięcie”».

3º) «Błogosławiona jesteś między niewiastami» (Łk 1,42): w Tajemnicy Wniebowstąpienia szczególnie wypełnia się proprctwo Świętej Elżbiety. W rzeczywistwości tylko w Maryi objawia się przywilej wejścia Jej CAŁEJ —z ciałem i duszą— do nieba. Ona wyprzedza nas w Łasce; Ona uprzedza nas w chwale (w “przebóstwieniu”) ludzkiego ciała.

Żadna inna kobieta nie była tak wychwalona i uwielbiona jak Święta Maryja, Matka Jezusa Chrystusa. Naprawdę Ona jest «błogosławiona między niewiastami» (Rozwiń: „Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia”).