Nasza strona wykorzystuje pliki cookie w celu poprawy komfortu użytkowania. Zalecamy zaakceptowanie jego użycia, aby w pełni korzystać z nawigacji

Zespół 200 kapłanów komentuje Ewangelię na dzień

Zobacz inne dni:

Dzień liturgiczny: I Niedziela Wielkiego Postu (C)

Pierwsze Czytanie (Pwt 26,4-10): „Kapłan weźmie z twoich rąk koszyk i położy go przed ołtarzem Pana Boga twego. A ty wówczas wypowiesz te słowa wobec Pana Boga swego: »Ojciec mój, Aramejczyk błądzący, zstąpił do Egiptu, przybył tam w niewielkiej liczbie ludzi i tam się rozrósł w naród ogromny, silny i liczny. Egipcjanie źle się z nami obchodzili, gnębili nas i nałożyli na nas ciężkie roboty przymusowe. Wtedy myśmy wołali do Pana, Boga przodków naszych. Usłyszał Pan nasze wołanie, wejrzał na naszą nędzę, nasz trud i nasze uciemiężenie. Wyprowadził nas Pan z Egiptu mocną ręką i wyciągniętym ramieniem wśród wielkiej grozy, znaków i cudów. Zaprowadził nas na to miejsce i dał nam ten kraj opływający w mleko i miód. Teraz oto przyniosłem pierwociny płodów ziemi, którą dałeś mi, Panie«. Rozłożysz je przed Panem Bogiem swoim i oddasz pokłon Panu Bogu swemu”.
Psalm Responsoryjny: 90
R/. Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu.
Kto się w opiekę oddał Najwyższemu i mieszka w cieniu Wszechmocnego, mówi do Pana: „Tyś moją ucieczką i twierdzą, Boże mój, któremu ufam”.

Nie przystąpi do ciebie niedola, a cios nie dosięgnie twego namiotu. Bo rozkazał swoim aniołom, aby cię strzegli na wszystkich twych drogach.

Będą cię nosili na rękach, abyś nie uraził stopy o kamień. Będziesz stąpał po wężach i żmijach, a lwa i smoka podepczesz.

Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie, osłonię go, bo poznał moje imię. Będzie Mnie wzywał, a Ja go i będę z nim w utrapieniu, wyzwolę go i sławą obdarzę.
Drugie Czytanie (Rz 10,8-13): Bracia: Cóż mówi Pismo? „Słowo jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu twoim”. A jest to słowo wiary, którą głosimy. Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych, osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej do zbawienia. Wszak mówi Pismo: „Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony”. Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. „Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony”.
Śpiew przed Ewangelią (Mt 4,4): Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.

Tekst Ewangelii (Łk 4,1-13): Pełen Ducha Świętego, powrócił Jezus znad Jordanu i przebywał w Duchu [Świętym] na pustyni czterdzieści dni, gdzie był kuszony przez diabła. Nic w owe dni nie jadł, a po ich upływie odczuł głód. Rzekł Mu wtedy diabeł: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz temu kamieniowi, żeby się stał chlebem». Odpowiedział mu Jezus: «Napisane jest: Nie samym chlebem żyje człowiek».

Wówczas wyprowadził Go w górę, pokazał Mu w jednej chwili wszystkie królestwa świata i rzekł diabeł do Niego: «Tobie dam potęgę i wspaniałość tego wszystkiego, bo mnie są poddane i mogę je odstąpić, komu chcę. Jeśli więc upadniesz i oddasz mi pokłon, wszystko będzie Twoje». Lecz Jezus mu odrzekł: «Napisane jest: Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz».

Zaprowadził Go też do Jerozolimy, postawił na narożniku świątyni i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się stąd w dół! Jest bowiem napisane: Aniołom swoim rozkaże o Tobie, żeby Cię strzegli, i na rękach nosić Cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień». Lecz Jezus mu odparł: «Powiedziano: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego». Gdy diabeł dokończył całego kuszenia, odstąpił od Niego aż do czasu.

«I Duch prowadził go po pustyni przez czterdzieści dni, i był tam kuszony przez diabła»

P. Josep LAPLANA OSB Monje de Montserrat
(Montserrat, Barcelona, Hiszpania)

Dzisiaj Jezus «pełen Ducha Świętego» (Łk 4,1), wchodzi wgłąb pustyni z dala od ludzi, aby doświadczyć swej absolutnej zależności od Ojca. Jezus doświadcza głodu i ten właśnie moment osłabienia wykorzystuje Zły, który kusi próbując zniszczyć samo jądro tożsamości Jezusa jako Syna Bożego: jego całkowite i bezwarunkowe przylgnięcie do Ojca. My chrześcijanie, z oczami wpatrzonymi w Chrystusa zwycięzcę zła, czujemy się dziś zachęceni do wejścia na drogę Wielkiego Postu. Nakłania nas do tego pragnienie autentyczności: być w pełni tym, kim jesteśmy, uczniami Jezusa, a wraz z Nim dziećmi Boga. Dlatego chcemy pogłębiać nasze przylgnięcie do Jezusa Chrystusa i do Jego planu życia, którym jest Ewangelia: «Nie samym chlebem żyje człowiek» (Łk 4,4).

Tak jak Jezus na pustyni, uzbrojeni w mądrość Pisma jesteśmy wezwani do głoszenia w naszym konsumpcyjnym świecie, że człowiek jest stworzony na skalę bożą, i że może tylko wtedy zaspokoić swój głód szczęścia, kiedy szeroko otworzy drzwi swojego życia na Jezusa Chrystusa Odkupiciela człowieka. Oznacza to pokonywanie wielu pokus, które mają na celu umniejszenie naszego ludzko-boskiego powołania. Za przykładem i z siłą Jezusa kuszonego na pustyni zdemaskujemy wiele kłamstw, które sytematycznie wmawiają nam media społecznego przekazu i pogańskie środowiska, w których żyjemy.

Święty Benedykt w rozdziale 49 swojej Reguły “O zachowaniu Wielkiego Postu” napomina, aby «usiłować naprawić w tych świętych dniach wszelkie zaniedbania innych okresów (...), oddawać się zaś modlitwie zmieszanej ze łzami, czytaniu, skrusze serca i wyrzeczeniu (...). Niechaj każdy ponad wyznaczoną sobie miarę z własnej woli ofiaruje coś Bogu w radości Ducha Świętego (...) i niech wygląda świętej Paschy pełen duchowej radości i tęsknoty».