Dzisiaj słyszymy jak apostoł Jan rekryminuje tych, którzy czynią dobro w imię Chrystusa nie będąc częścią grupy Jego uczniów: «Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto nie chodzi z nami, jak w Twoje imię wyrzucał złe duchy, i zabranialiśmy mu, bo nie chodził z nami» (Mk 9,38). Jezus wskazuje nam odpowiednią postawę, jaką powinniśmy przybierać wobec tych ludzi: przyjąć ich i rozszerzyć nasz pogląd, z pokorą wobec samych siebie, dzieląc zawsze wspólną więź komunii, tą samą wiarę, tą samą orientację, czyli kierując się ku doskonałości w miłości do Boga i bliźniego.

Ten sposób przeżywania naszego powołania jako “Kościół” zachęca nas do poważnej weryfikacji, ze spokojem i powagą, tej spójności z jaką przeżywamy to otwarcie się Jezusa. Póki są “inni”, którzy nam “przeszkadzają”, bo robią to co my, to wyraźny sygnał, że miłość Chrystusa nie przenika nas jeszcze w całej swej głębi i poprosi nas o “pokorę”, abyśmy zaakceptowali, że nie wyczerpujemy jeszcze “całej mądrości i miłości Boga”. Krótko mówiąc, zaakceptować, że jesteśmy tymi, których Chrystus wybiera aby głosić wszystkim jak pokora jest sposobem na zbliżenie się do Boga.

Jezus działał tak od Wcielenia, kiedy w najwyższym stopniu przybliża nam majestat Boga. Święty Chryzostom mówi: «Chrystus nie zadowolił się cierpieniem na krzyżu i śmiercią, ale chciał być biednym i pielgrzymem, iść zagubiony i nagi, chciał być wtrącony do więzienia i cierpieć słabości, aby osiągnąć twoją przemianę». Jeśli Chrystus nie przepuścił żadnej okazji, abyśmy przeżywali miłość z innymi, i my nie przepuszczajmy okazji, aby zaakceptować tych, którzy różnią się od nas w przeżywaniu swego powołania do bycia częścią Kościoła, «kto bowiem nie jest przeciwko nam, ten jest z nami» (Mk 9,40).