Dzisiaj w trzech tajemniczych poganach dostrzegamy to, czego niespokojna Jerozolima nie potrafiła zobaczyć: objawienie miłosiernej miłości Boga wobec całej ludzkości. Kultura perska, astronomia i dary przyciągają dziś naszą uwagę, lecz Benedykt XVI wskazuje także na pewną zagadkę: wzmianka o Józefie jest „uderzająco nieobecna” w opisie faktycznego przybycia Mędrców u Mateusza (por. Mt 2,21). Przyznaje on: „Nie znalazłem jeszcze w pełni przekonującego wyjaśnienia”.

A jednak, dlaczego miałoby to dziwić? Józef musiał utrzymać swoją rodzinę w Betlejem w miesiącach poprzedzających przybycie Mędrców. Z dala od warsztatu w Nazarecie udawał się tam, gdzie była praca: naprawa zniszczonych ogrodzeń i zagród albo nowe budowy. Nie było więc niczym dziwnym, że Józef przebywał gdzie indziej, gdy Mędrcy przybyli — możliwe nawet, że nigdy ich nie spotkał. Praca Józefa jest dla opowiadania o dzieciństwie Jezusa równie istotna jak jego obecność w domu u boku Maryi i Jezusa.

Papież Leon XIV podkreślił ten aspekt, nawiązując do kowala, karczmarzy, praczek itd. w watykańskiej scenie szopki: „Wydają się oderwani od centralnego wydarzenia, ale tak nie jest: w rzeczywistości każdy uczestniczy w nim taki, jaki jest, pozostając na swoim miejscu i wykonując to, co ma do wykonania — swoją pracę (…). Może to być prawdą także w naszych dniach pracy: każdy z nas wypełnia swoje zadanie i właśnie wykonując je dobrze, z zaangażowaniem, oddajemy chwałę Bogu”.

Postanówmy więc w tym roku ofiarować Dzieciątku Jezus dar naszej pracy. Bądźmy wdzięczni za ofiarę tych, których praca zmusza do opuszczania rodzin i do służby nam w dni świąteczne. A jeśli w jakiejś scenie żłóbka brakuje Józefa, wiedzmy, gdzie go szukać: pośród współczesnych pracowników, którzy gromadzą się w zwyczajnych miejscach z niepewną misją zdobycia codziennego chleba dla swoich rodzin. Oczekują oni naszej wdzięczności i współczucia — nie lęku Jerozolimy ani jadu Heroda.

Dzisiaj, prorok Izajasz zachęca nas: «Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.» (Iz 60,1). Światło to, które ujrzał prorok jest gwiazdą, którą zobaczyli Królowie Wschodu i wielu innych ludzi. Królowie odkrywają jego znaczenie. Pozostali rozważają tylko zjawisko godne podziwu, lecz to ich nie dotyka. Dlatego nie zwracają na nie uwagi. To Królowie zdają sobie sprawę z tego, że za pomocą gwiazdy Bóg wysyła ważną wiadomość, że warto podjąć trud, porzucić wygodę rzeczy pewnych i udać się w ryzykowną podróż w nieznane: to nadzieja spotkania Króla sprawia, że podążają za gwiazdą, którą od wieków głosili prorocy w oczekiwaniu narodu Izraela.

Docierają do żydowskiej stolicy Jerozolimy. Myślą, że tam wskażą im dokładne miejsce narodzenia Króla. I rzeczywiście powiedzą im: «Ci mu odpowiedzieli: «W Betlejem judzkim, bo tak napisał Prorok» (Mt 2,5). Wiadomość o przybyciu Magów i ich pytanie rozniesie się szybko po całej Jerozolimie: Jerozolima była wtedy małym miastem i obecność Magów z ich świtą musiała zotać zauważona przez jej mieszkańców, bowiem «Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima» (Mt 2,3), jak mówi Ewangelia.

Jezus Chrystus przechodzi przez życie wielu osób, których nie interesuje. Niewielki wysiłek zmieniłby ich życie, znaleźliby Króla Radości i Pokoju. Ale to wymaga woli, by Go szukać, ruszyć się, pytać bez zniecierpliwienia, tak jak Królowie, pokonać lenistwo, rutynę i docenić, jak wielkie znaczenie ma spotkanie Chrystusa. Jeśli go nie znajdziemy, to niczego w życiu nie znajdziemy, bo tylko On jest Zbawicielem: znalezienie Jezusa jest odnalezieniem Drogi, która prowadzi nas do poznania Prawdy, która daje nam Życie. Bez Niego wszystko jest nic nie warte.