Dzisiaj, na początku Wielkiego Postu, liturgia Słowa zaprasza nas do kontemplacji tajemnicy Przemienienia Pańskiego: „Jezus (…) zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich” (Mt 17,1-2), doświadczenia, którego oni nie zapomną (por. na przykład 2 P 1,16-19). To, że Chrystus przemienia nasze życie, jest doświadczeniem, o którym w mniejszym lub większym stopniu wszyscy możemy dać świadectwo. Jakże często Pan daje nam życie, sprawiając, że małe gesty naszej codziennej egzystencji stają się wydarzeniami niezwykłymi.

Jakże często nasze modlitwy i prośby stają się rzeczywistością i nas zaskakują, jak jaśniejąca obecność Jezusa, która dziś wprawia Piotra, Jakuba i Jana w zachwyt. Bo Jezus jest objawieniem miłości Ojca w nas. I wtedy możemy uczynić swoimi słowa Szymona Piotra: „Panie, dobrze, że tu jesteśmy” (Mt 17,4).

Lecz zaraz potem Ojciec zaprasza nas do przyjęcia postawy, którą tak trudno nam wprowadzić w życie: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!” (Mt 17,5). Przy wielu okazjach papież Leon XIV przypominał nam, że „Chrystus przemienia życie i wzywa nas, aby Go słuchać”. To jest klucz do Przemienienia: słuchać Syna Bożego. Słuchać Słowa… oznacza także zwracać uwagę na naszych pasterzy, słuchać syna czy córki przeżywających niepokój, albo osoby żyjącej w samotności czy rozpaczy, albo chorego… a przede wszystkim słuchać naszego serca na modlitwie, skąd Pan do nas przemawia.

„Wstańcie, nie lękajcie się!” (Mt 17,7) — mówi im natychmiast Jezus Chrystus. Przemienienie jest także zapowiedzią Zmartwychwstania. Przypomina nam, że po krzyżu przychodzi Chwała. W chwilach ciemności, choroby czy cierpienia ta scena daje nam nadzieję: ostatnie słowo nie należy do bólu, lecz do światła. Oby ta postawa zdumienia, nadziei i słuchania towarzyszyła nam szczególnie w tym drugim tygodniu Wielkiego Postu.

Dzisiaj, w drodze ku Wielkiemu Tygodniowi, Liturgia Słowa mówi nam o Przemienieniu Jezusa Chrystusa. I chociaż kalendarz liturgiczny przewiduje dzień świąteczny dla uczczenia tego wydarzenia (6 sierpnia), już teraz zaprasza się nas do rozważenia tej samej sceny w powiązaniu z wydarzeniami Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Naszego Pana.

Zbliżały się dni zbawczej Męki Jezusa. On sam zapowiedział ją wyraźnie sześć dni przed wejściem na Górę Tabor: powiedział im, że «musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć od starszych i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie» (Mt 16,21).

Ale uczniowie Jego nie byli jeszcze gotowi, aby widzieć, jak ich Pan cierpi. On, który zawsze współczuł z opuszczonymi, który przywracał biel skórze zniszczonej przez trąd, który otwierał na światło oczy tylu niewidomych, i który przywracał sprawność sparaliżowanym członkom, nie mógłby przecież teraz pozwolić, aby Jego ciało zostało oszpecone od uderzeń i chłosty. A jednak On stwierdza jednoznacznie: «Muszę wiele wycierpieć». Nie do pojęcia! Niemożliwe!

Jednakże nawet pomimo tego braku zrozumienia, Jezu dokładnie wie, w jakim celu przyszedł na świat. Wie, że musi wziąć na siebie wszystkie słabości i ból, które przytłaczają ludzkość, ażeby móc ją uświęcić i w ten sposób uratować ją z błędnego koła grzechu i śmierci; tak, aby zwyciężona śmierć już więcej nie trzymała na uwięzi ludzi, którzy przecież zostali stworzeni na obraz i podobieństwo Boga.

Dlatego też, Przemienienie Pańskie jest wspaniałym obrazem naszego odkupienia, gdzie Ciało Pańskie ukazuje się w blasku zmartwychwstania. Tak więc, jeśli Jezus zapowiedzią Swej Męki wywołał niepokój w Apostołach, tak blaskiem Swojej boskości utwierdza ich w nadziei i daje zapowiedź radości paschalnej, chociaż, ani Piotr, ani Jakub, ani Jan nie wiedzą dokładnie co oznacza…. zmartwychpowstanie (por. Mt 17,9). Z pewnością wkrótce się dowiedzą!