Dziś, w dniu tego święta obchodzonego w całym Kościele, przypominamy sobie, że choć Boga nie można zamknąć w murach żadnego budynku na świecie, człowiek od najdawniejszych czasów odczuwał potrzebę wyznaczania miejsc sprzyjających osobistemu i wspólnotowemu spotkaniu z Nim. U początków chrześcijaństwa miejscami spotkania z Bogiem były prywatne domy, w których wspólnoty gromadziły się na modlitwie i łamaniu chleba. Zgromadzona wspólnota była wówczas — i jest nią również dzisiaj — świętą świątynią Boga. Z biegiem czasu wspólnoty zaczęły wznosić budowle przeznaczone do sprawowania liturgii, głoszenia Słowa Bożego i modlitwy. W ten sposób, gdy w Cesarstwie Rzymskim zakończyły się prześladowania i nastała wolność religijna, zaczęły powstawać wielkie bazyliki chrześcijańskie, wśród nich Bazylika św. Jana na Lateranie, katedra Rzymu.

Bazylika św. Jana na Lateranie jest symbolem jedności wszystkich Kościołów świata z Kościołem rzymskim. Dlatego nosi tytuł matki i głowy wszystkich kościołów. Jej znaczenie przewyższa nawet znaczenie Bazyliki św. Piotra w Watykanie, ponieważ ta ostatnia nie jest katedrą, lecz sanktuarium wzniesionym nad grobem św. Piotra i miejscem obecnej rezydencji Papieża, który jako Biskup Rzymu ma swoją katedrę właśnie w Bazylice Laterańskiej.

Nie możemy jednak zapominać, że prawdziwym miejscem spotkania człowieka z Bogiem, autentyczną świątynią, jest Jezus Chrystus. Dlatego ma On pełne prawo oczyścić dom swojego Ojca i wypowiedzieć słowa: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo” (J 2,19). Przez ofiarowanie za nas swojego życia Jezus Chrystus uczynił z wierzących żywą świątynię Boga. Dlatego orędzie chrześcijańskie przypomina nam, że każdy człowiek jest istotą świętą, w której mieszka Bóg, i że nie wolno nam bezcześcić jego godności, traktując go jedynie jako środek do osiągnięcia celu.