Dzisiaj, w piątek XXI okresu zwykłego Pan przypomina nam w Ewangelii, że zawsze trzeba czuwać i być przygotowanym na spotkanie z Nim. Kiedykolwiek, w środku nocy, w każdym momencie mogą zapukać do drzwi i wezwać nas na przyjęcie Pana. Śmierć nie zapowiada się wcześniej. I faktycznie «nie znacie dnia ani godziny» (Mt 25,13).

Czuwać nie znaczy żyć w strachu i udręczeniu. Oznacza raczej życie w odpowiedzialności dzieci Bożych, życie z wiarą, nadzieją i miłosierdziem. Pan zawsze oczekuje na naszą odpowiedź wiary i miłości, stałości i cierpliwości, w czasie naszych codziennych zajęć i zmartwień, które składają się na nasze życie.

Tylko my możemy dać odpowiedź na to pytanie, ty i ja. Nikt nie może zrobić tego za nas. To właśnie oznacza negatywna odpowiedź roztropnych panien na prośbę oddania części oliwy dla zgaszonych lamp panien nierozsądnych: «Idźcie raczej do sprzedająych i kupcie sobie» (Mt 25,9). W taki sam sposób nasza odpowiedź Bogu jest osobista i nieprzekazywalna.

Nie czekajmy na “jutro” —może go nie być— aby zapalić lampę naszej miłości do Oblubieńca. Carpe diem! Trzeba przeżywać z pasją każdą chwilę naszego życia, którą jako chrześcijanin odczuwam dla swojego Pana. To znane powiedzenie, ale nie zaszkodzi jeszcze raz je przypomnieć: «Żyj każdego dnia tak, jakby to był pierwszy dzień twojej egzystencji, jakby to był jedyny dzień, który masz i jakby to był dzień ostatni». To rzeczywiste wezwanie do prawdziwego koniecznego nawrócenia, które musimy przeprowadzić.

Aby Bóg udzielił nam łaski swojego miłosierdzia, abyśmy nie musieli usłyszeć w ostatniej godzinie: «Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was» (Mt 25,12), to znaczy, «nie mieliście żadnego udziału ze mną». Traktujmy Pana w tym życiu w taki sposób, abyśmy zostali rozpoznani jako przyjaciele w tym czasie i w wieczności.