Nasza strona wykorzystuje pliki cookie w celu poprawy komfortu użytkowania. Zalecamy zaakceptowanie jego użycia, aby w pełni korzystać z nawigacji

Zespół 200 kapłanów komentuje Ewangelię na dzień

Zobacz inne dni:

Dzień liturgiczny: II Poniedziałek okresu zwykłego

Pierwsze Czytanie (Hbr 5,1-10): Każdy arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabościom. Powinien przeto jak za lud, tak i za samego siebie składać ofiary za grzechy. I nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak Aaron. Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył sławą przez to, iż stał się arcykapłanem, ale uczynił to Ten, który powiedział do Niego: „Ty jesteś moim Synem, Jam Cię dziś zrodził”, jak i w innym miejscu: „Tyś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka”.

Z głośnym wołaniem i płaczem za dni ciała swego zanosił On gorące prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany dzięki swej uległości. A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają, nazwany przez Boga kapłanem na wzór Melchizedeka.
Psalm Responsoryjny: 109
R/. Jesteś kapłanem tak jak Melchizedek.
Rzekł Pan do Pana mego: „Siądź po mojej prawicy, aż uczynię Twych wrogów podnóżkiem stóp Twoich”. Pan rozciągnie moc Twego berła z Syjonu: „Panuj wśród swych nieprzyjaciół.

Przy Tobie panowanie w dniu Twojego triumfu, w blasku świętości, z łona jutrzenki zrodziłem Cię jak rosę”. Pan przysiągł i nie będzie żałował: „Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka”.
Śpiew przed Ewangelią (Hbr 4,12): Alleluja, alleluja, alleluja. Żywe jest słowo Boże i skuteczne, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca. Alleluja, alleluja, alleluja.

Tekst Ewangelii (Mk 2,18-22): Uczniowie Jana i faryzeusze mieli właśnie post. Przyszli więc do Niego i pytali: «Dlaczego uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszów poszczą, a Twoi uczniowie nie poszczą?» Jezus im odpowiedział: «Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi? Nie mogą pościć, jak długo pana młodego mają u siebie. Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy, w ów dzień, będą pościć.

Nikt nie przyszywa łaty z surowego sukna do starego ubrania. W przeciwnym razie nowa łata obrywa jeszcze [część] ze starego ubrania i robi się gorsze przedarcie. Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków. W przeciwnym razie wino rozerwie bukłaki; i wino przepadnie, i bukłaki. Lecz młode wino [należy wlewać] do nowych bukłaków».

«Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi?»

Rev. D. Joaquim VILLANUEVA i Poll
(Barcelona, Hiszpania)

Dzisiaj dowiadujemy się jak żydzi, poza przepisanym postem na Dzień Przebłagania (zob. Kpł 16,29-34) zachowywali wiele innych postów, tak publicznych, jak i prywatnych. Były wyrażeniem żałoby, pokuty, oczyszczenia, przygotowania do święta lub misji, prośbą o łaskę, itp. Pobożni żydzi traktowali post jako właściwy akt religijny, miły Bogu: ten kto pości, zwraca się ku Bogu w postawie pokory, prosi Go o zmiłowanie odsuwając się właśnie od tych rzeczy - w ramach wynagrodzenia - które od Niego oddalają.

To, że Jezus nie zachęca do tej praktyki swoich uczniów, oraz tych, którzy Go słuchają, zaskakuje uczniów Jana i uczniów faryzeuszy. Myślą, że jest to poważne zaniedbanie w Jego nauce. Wobec tego, Jezus wskazuje na podstawowy motyw: «Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi?» (Mk 2,19). „Pan młody”, według proroków Izraela, wskazuje na samego Boga, i jest manifestacją Bożej miłości ku ludziom (Izrael jest małżonką, choć nie zawsze wierną, podmiotem wiernej miłości małżonka – Jahwe). Innymi słowy, Jezus porównuje się do Jahwe. Deklaruje swą boskość: nazywa swoich uczniów «przyjaciółmi pana młodego», tych, którzy są wraz z nim, wobec tego nie mają powodu by pościć, gdyż nie są od Niego odłączeni.

Kościół pozostał wierny tej nauce, która pochodzi od proroków oraz jest naturalną i spontaniczną praktyką wielu religii. Jezus potwierdza ją i daje jej nowe znaczenie: pości na pustyni jako przygotowanie do życia publicznego; mówi nam, że modlitwę umacnia się postem…

Pośród tych, którzy słuchali Pana, większość stanowili biedni, trudnili się naprawą ubrań, były i osoby pracujące przy zbiorze winogron, które wiedziały co się dzieje, gdy młode wino wlewa się do starych bukłaków. Jezus przypomina im, że mają przyjąć nowinę z nowym duchem, który łamie konformizm i rutynę zdziadziałych dusz. Przypomina, że to co proponuje nie jest jedynie interpretacją Prawa, ale jest nowym życiem.