Dzisiaj dowiadujemy się jak żydzi, poza przepisanym postem na Dzień Przebłagania (zob. Kpł 16,29-34) zachowywali wiele innych postów, tak publicznych, jak i prywatnych. Były wyrażeniem żałoby, pokuty, oczyszczenia, przygotowania do święta lub misji, prośbą o łaskę, itp. Pobożni żydzi traktowali post jako właściwy akt religijny, miły Bogu: ten kto pości, zwraca się ku Bogu w postawie pokory, prosi Go o zmiłowanie odsuwając się właśnie od tych rzeczy - w ramach wynagrodzenia - które od Niego oddalają.

To, że Jezus nie zachęca do tej praktyki swoich uczniów, oraz tych, którzy Go słuchają, zaskakuje uczniów Jana i uczniów faryzeuszy. Myślą, że jest to poważne zaniedbanie w Jego nauce. Wobec tego, Jezus wskazuje na podstawowy motyw: «Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi?» (Mk 2,19). „Pan młody”, według proroków Izraela, wskazuje na samego Boga, i jest manifestacją Bożej miłości ku ludziom (Izrael jest małżonką, choć nie zawsze wierną, podmiotem wiernej miłości małżonka – Jahwe). Innymi słowy, Jezus porównuje się do Jahwe. Deklaruje swą boskość: nazywa swoich uczniów «przyjaciółmi pana młodego», tych, którzy są wraz z nim, wobec tego nie mają powodu by pościć, gdyż nie są od Niego odłączeni.

Kościół pozostał wierny tej nauce, która pochodzi od proroków oraz jest naturalną i spontaniczną praktyką wielu religii. Jezus potwierdza ją i daje jej nowe znaczenie: pości na pustyni jako przygotowanie do życia publicznego; mówi nam, że modlitwę umacnia się postem…

Pośród tych, którzy słuchali Pana, większość stanowili biedni, trudnili się naprawą ubrań, były i osoby pracujące przy zbiorze winogron, które wiedziały co się dzieje, gdy młode wino wlewa się do starych bukłaków. Jezus przypomina im, że mają przyjąć nowinę z nowym duchem, który łamie konformizm i rutynę zdziadziałych dusz. Przypomina, że to co proponuje nie jest jedynie interpretacją Prawa, ale jest nowym życiem.