Nasza strona wykorzystuje pliki cookie w celu poprawy komfortu użytkowania. Zalecamy zaakceptowanie jego użycia, aby w pełni korzystać z nawigacji

Zespół 200 kapłanów komentuje Ewangelię na dzień

Zobacz inne dni:

Dzień liturgiczny: XXVIII Czwartek okresu zwykłego

Pierwsze Czytanie (Rz 3,21-30a): Bracia: Teraz jawną się stała sprawiedliwość Boża niezależna od Prawa, poświadczana przez Prawo i Proroków. Jest to sprawiedliwość Boża przez wiarę w Jezusie Chrystusie dla wszystkich, którzy wierzą. Bo nie ma tu różnicy: wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, a dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie. Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania przez wiarę mocą Jego krwi. Chciał przez to okazać, że sprawiedliwość Jego względem grzechów popełnionych dawniej, za dni cierpliwości Bożej, wyrażała się w odpuszczaniu ich po to, by ujawnić w obecnym czasie Jego sprawiedliwość i aby pokazać, że On sam jest sprawiedliwy i usprawiedliwia każdego, który wierzy w Jezusa.

Gdzież więc podstawa do chlubienia się? Została uchylona. Przez jakie prawo? Czy przez prawo uczynków? Nie, przez prawo wiary. Sądzimy bowiem, że człowiek osiąga usprawiedliwienie przez wiarę, niezależnie od pełnienia nakazów Prawa. Bo czyż Bóg jest Bogiem jedynie Żydów? Czy nie również i pogan? Zapewne również i pogan.
Psalm Responsoryjny: 129
R/. Bóg miłosierny daje odkupienie.
Z głębokości wołam do Ciebie, Panie, Panie, wysłuchaj głosu mego. Nachyl Twe ucho na głos mojego błagania.

Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, Panie, któż się ostoi? Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby ze czcią Ci służono.

Pokładam nadzieję w Panu, dusza moja pokłada nadzieję w Jego słowie. Dusza moja oczekuje Pana bardziej niż strażnicy poranka.
Śpiew przed Ewangelią (J 14,6): Alleluja, alleluja, alleluja. Ja jestem drogą, prawdą i życiem, nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie. Alleluja, alleluja, alleluja.

Tekst Ewangelii (Łk 11,47-54): Biada wam, ponieważ budujecie grobowce prorokom, a wasi ojcowie ich zamordowali. A tak jesteście świadkami i przytakujecie uczynkom waszych ojców, gdyż oni ich pomordowali, a wy im wznosicie grobowce. Dlatego też powiedziała Mądrość Boża: Poślę do nich proroków i apostołów, a z nich niektórych zabiją i prześladować będą. Tak na tym plemieniu będzie pomszczona krew wszystkich proroków, która została przelana od stworzenia świata, od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, który zginął między ołtarzem a przybytkiem. Tak, mówię wam, na tym plemieniu będzie pomszczona. Biada wam, uczonym w Prawie, bo wzięliście klucze poznania; samiście nie weszli, a przeszkodziliście tym, którzy wejść chcieli».

Gdy wyszedł stamtąd, uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli gwałtownie nastawać na Niego i wypytywać Go o wiele rzeczy. Czyhali przy tym, żeby go podchwycić na jakimś słowie.

«(…) budujecie grobowce prorokom, a wasi ojcowie ich zamordowali!»

Rev. D. Pedro-José YNARAJA i Díaz
(El Montanyà, Barcelona, Hiszpania)

Dzisiaj, rozważamy temat misji oraz sposób, w jaki przyjmowano i traktowano proproków: «Poślę do nich proroków i apostołów, a z nich niektórych zabiją i prześladować będą» (Łk 11,49). Prorokami były osoby o różnym statusie społecznym i religijnym, które otrzymały konkretne przesłanie od Boga; za natchnieniem Ducha św. wyrażały je znakami lub słowami zrozumiałymi sobie współczesnym. Przesłanie to było zazwyczaj głoszone przez mało pochlebne słowa lub trudne do zaakceptowania działania. To właśnie kłopotliwość jest charakterystyczną cechą proroctwa. Dar proroctwa jest uciążliwy dla tego, kto go otrzymuje, gdyż pali go od wewnątrz. Jest też niezręczny dla słuchającego go otoczenia. Dzisiaj to przesłanie może rozszerzyć się na cały świat dzięki Internetowi i satalitom.

Współcześni prorokom, starali się zmusić ich do milczenia, oczerniali ich, zniesławiali, a nawet dorpowadzali do śmierci. Nadchodził wtedy moment postawienia im grobowca
i oddawania im hołdu, kiedy już nikomu nie przeszkadzali. Nie brakuje dzisiaj proroków znanych na całym świecie. Jan Paweł II, Matka Teresa z Kalkuty, Jan XXIII... Pamiętamy czego nauczali i czego od nas wymagali? Wprowadzamy ich słowa w życie? Nasze pokolenie zostanie rozliczone nie tylko z dziury ozonowej i pustynnienia ziemi na skutek marnotrawienia wody, ale też z ostracyzmu wobec naszych proroków.

Są jeszcze osoby, którym wydaje się, że mają “monopol na wiedzę”. Dzielą się nią najwyżej z osobami bliskimi, z tymi którzy utrzymują ich na piedestale sławy i sukcesu. Są to osoby, które nie pozwalają innym zgłębiać pewnych obszarów wiedzy z obawy przed konkurencją: «Biada wam, uczonym w Prawie, bo wzięliście klucze poznania; samiście nie weszli, a przeszkodziliście tym, którzy wejść chcieli» (Łk 11,52).

Dzisiaj, podbnie jak za czasów Jezusa, wielu analizuje wypowiedzi i bada teksty, aby dyskredytować tych, których słowa są im niewygodne. Czy też tak postępujemy? Jak mawiał św. Jan Chryzostom «Nie ma nic groźniejszego, niż poddawanie spraw bożych ludzkim rozprawom».