Dzisiaj liturgia słowa zaprasza nas do odkrycia jakim pięknym przykładem był Swięty Józef. Był on nieprawdopodobnie delikatny i skupiony na swej wybrance Maryi.

Nie ma wątpliwości co do tego, że byli oni wspaniałymi osobami, zakochanymi w sobie jak żadna inna para. Lecz jednocześnie należy zauważyć, że Najwyższy zapragnął, by ich gody przeszły przez bardzo wymagającą próbę i okoliczności.

Papież święty Jan Paweł II napisał, że «chrześcijaństwo jest niespodzianką Boga, który stanął po stronie swego stworzenia». Rzeczywiście to On przejął “inicjatywę”: nie oczekiwał od nas zasług, abyśmy przyszli na ten świat. We wszystkim to On ma inicjatywę, on z nią wychodzi do nas: i to jakby – można powiedzieć – on nas prosił o “pozwolenie”. Zaproponował Świętej Maryi – a nie narzucił! – powołanie zostania Matką Boga: «On, który miał moc stworzenia wszystkiego z niczego zaprzeczył odnowieniu tego, co zbeszczeszczone bez zgody Maryi» (Święty Anzelm).

Bóg nie tylko prosi nas o pozwolenie, ale również o udział w swoim planie, o bohaterski udział. Tak było w przypadku Maryi i Józefa. Konkretnie, Dzieciątko Jezus potrzebowało rodziców. Nawet więcej: potrzebowało bohaterstwa tych rodziców, którzy musieli podjąć wysiłek, by ochronić życie “małego Odkupiciela”.

Najpiękniejsze jest to, że Maryja wyznała tak mało szczegółów swego zwiastowania: to kluczowe zdarzenie opisane w dwóch wersach (cf. Łk 2,6-7). Natomiast była bardziej jednoznaczna w wyrażeniu delikatności, z jaką traktował Ją Józef. A faktem było to, że «wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego» (Mt 1,19), i aby nie narażać Jej na zniesławienie Józef był gotów Ją oddalić i zrezygnować z miłości (okoliczości, które społecznie go dyskredytowały). W ten właśnie sposób Święty Józef zastosował prawo miłosierdzia zanim zostało ono ustanowione: Maryja (i jej sprawiedliwe traktowanie) były jego prawem.