Dzisiaj musimy wykazać sie ogromną odpowiedzialnością, by przyczynić się do tego, aby «Jego sława» (Łk 5,15) nadal się rozprzestrzeniała, w szczególności pośród tych wszystkich kobiet i mężczyzn, którzy Go nie znają lub też, z różnych powodów i okoliczności, oddalili się od Niego.

Ale nie dotknie nas ta zaraza, jeśli każdy z nas i każda z nas, zdoła przedtem rozpoznać swój własny “trąd” i zdoła przybliżyć się do Chrystusa, uzyskawszy świadomość, że tylko On może nas skutecznie wyzwolić z naszych egoizmów, zawiści, pychy i lęków...

Rozprzestrzenianie się sławy Chrystusa po wszystkich zakątkach naszego społeczeństwa zależy, w dużej mierze, od “prywatnych spotkań” jakie z nim mieliśmy. Im częściej i bardziej intensywnie nasycamy się Jego Ewangelią, Jego miłością, Jego umiejętnością cierpliwego wysłuchiwania, wspierania, wybaczania, akceptowania tego drugiego (jaki by nie był odmienny), tym skuteczniej będziemy o Nim świadczyć w naszym środowisku.

Trędowaty z Ewangelii czytanej podczas dzisiejszej Eucharystii jest kimś, kto wykonał podwójne ćwiczenie z pokory. Rozpoznał swoją chorobę i zaakceptował Jezusa jako swojego Zbawcę. To Chrystus daje nam szansę dokonania radykalnej i głębokiej zmiany w naszym życiu. Wobec tego wszystkiego co jest nam zawadą dla miłości i co zalega w naszych sercach i w naszym życiu, Chrystus, świadcząc życiem i Nowym Życiem, proponuje nam alternatywę całkowicie realną i możliwą. Alternatywę miłości, czułości, miłosierdzia. Jezus wobec kogoś, kto jest całkowicie od Niego odmienny (trędowaty) nie ucieka, nie wymiguje się, nie “odsyła” do administracji, czy do instytucji czy ”ing-esów”. Chrystus podejmuje wyzwanie tego spotkania i “choremu” zaofiarował właśnie to, czego “chory” potrzebuje, uzdrowienia/oczyszczenia.

Musimy być zdolni do zaofiarowania tym, którzy zbliżają się do naszego życia, tego, co otrzymaliśmy od Pana. Ale przedtem musimy spotkać się z Nim i odnowić nasze zobowiązanie, że przeżywać będziemy Jego Ewangelię w drobnych rzeczach każdego dnia.