Dzisiaj Kościół Święty obchodzi święto św. Agnieszki, dziewicy i męczennicy z czwartego wieku. Przy tej okazji liturgia przedstawia nam fragment Ewangelii, który wyraża sens i głębię postawy owej dziewczynki, która nie miała więcej niż trzynaście lat. Wolała męczeństwo, niż wyrzec się miłości do boskiego Nauczyciela będąc mu niewierną. Wyjaśnienie bierze źródło w fakcie, iż w pewnym momencie swego życia, doświadczyła szczególnego spotkania z Jezusem. I jak podkreśla Ewangelia: «Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę» (Mt 13,44).

Święta Agnieszka wierzyła w pełną miłości obecność Jezusa, i od początku pragnęła stać się jego oblubienicą. Jezus objawił jej słowa miłości i sprawił iż potrafiła się komunikować z mieszkającym w niej Bogiem. Od tego momentu zrozumiała, iż jej zadaniem jest odpowiedzieć na tę wiarę samotnością, jednakże w pełnej dyspozycji i trwając niejako na dalszym planie. Na przykładzie, który nam ona daje, św. Hieronim pisze: «Wszystkie narody czczą jej przykład wiary i modlą się do niej».

Dotyczy to tego samego daru, do którego wzywa nas Jezus Chrystus: dać swoje życie. Bez wątpienia, wysiłek ponoszony dla Jezusa nie uwalnia nas od codziennego krzyża, ani od życiowych trudności. Św. Agnieszka zrozumiała to w ten sposób, i tak właśnie odpowiedziała oprawcy, który groził jej śmiercią: «Ufarbujesz, jeśli chcesz, miecz swój moją krwią. Jednakże nie splamisz mych członków żądzą». Jej męczeństwo, tak jak podaje, Depositio Martyrum jest wielkim wyznaniem wiary w Jezusa Chrystusa, który ofiarował swoje życie dla zbawienia wszystkich, przyjmując na siebie grzechy świata.