Dzisiaj Obchodzimy wspomnienie świętego Piotra Damianiego (1007-1072), mnicha, reformatora i Doktora Kościoła, którego życie było żarliwym świadectwem pokuty, modlitwy i niezachwianej miłości do prawdy. W dzisiejszym fragmencie Ewangelii Jezus lamentuje: „O plemię niewierne! Jak długo mam być z wami?” (Mk 9,19). To wołanie rezonuje z mocą w misji Piotra Damianiego, który walczył z duchową letniością swoich czasów, z życiem pełnym surowości i proroctw.

Ewangeliczna scena przedstawia chłopca opętanego przez złego ducha; symbol ludzkości rozdartej przez zło, niezdolnej do wyzwolenia się o własnych siłach. Ojciec chłopca woła: „Jeśli coś możesz, zlituj się nad nami!” (Mk 9,22). Jezus odpowiada radykalnym zaproszeniem do wiary: „Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy!” (Mk 9,23). Święty Piotr Damiani żył tą wiarą z zapałem, przekonany, że odnowa Kościoła zależy od głębokiego nawrócenia każdej duszy. Jego życie monastyczne, naznaczone postem, milczeniem i modlitwą, było nieustannym błaganiem: „Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu!” (Mk 9, 24). Celę pustelni nazywał „salą, gdzie Bóg rozmawia z ludźmi”.

Nie oddzielał kontemplacji od działania: w samotności pustelni Fonte Avellana pisał listy i traktaty w obronie dyscypliny kościelnej, nie bojąc się potępiać grzechu wewnątrz i na zewnątrz duchowieństwa. Jak powiedziałby papież Leon XIV: „Niech ci, którzy podejmują decyzje, zawsze pamiętają o swojej odpowiedzialności za konsekwencje swoich wyborów dla ludności”.

Jezus naucza, że „ten rodzaj [złych duchów] można wyrzucić tylko modlitwą i postem” (Mk 9, 29). Święty Piotr Damiani rozumiał, że bez wewnętrznej walki, bez krzyża, nie ma odnowy: „O błogosławiony krzyżu!” - wykrzyknął - „jesteś czczony, głoszony i wysławiany przez wiarę patriarchów, proroctwa proroków, nauczanie Apostołów, zwycięską armię męczenników i rzesze wszystkich świętych”.

Dziś jego świadectwo stawia nam wyzwanie: Czy żyjemy naszą wiarą jak płonącym ogniem, czy jak rutyną? Czy modlimy się duszą, czy tylko ustami?