Dzisiaj obchodzimy dzień Świętego Jerzego, drugiego patrona Katalonii. Był on dzielnym rycerzem zamęczonym prawdopodobnie w Lydda w Izraelu. O ile historia jest oszczędna w opisach jego życia, to legenda “dopełnia” obraz potaci.

Był czczony od IV wieku w wielu krajach, które wybrały go na patrona: Grecja, Anglia, Portugalia, Litwa, Genua... W XIII wieku jego kult dotarł do Katalonii i Aragonii, które także wybrały go na patrona.

To imię budzi duże emocje w Katalonii: książka i róża, kultura i poezja. A także świadectwo świętości, ochrona i wstawiennictwo. Święty Jerzy nie tylko uosabia wartości patriotyczne, kulturalne, literackie i rycerskie, ale także i przede wszystkim chrześcijańskie.

W końcu, skąd Święty Jerzy brał odwagę do walki ze smokiem i do uwolnienia księżniczki? Z komunii z Panem Jezusem, który karmił go sokami życia: «Ja jestem krzewem winnym, wy - latoroślami» (J 15,5). Skąd czerpał siły do wierności i znoszenia męczeństwa? Od Pana, który powiedział: «beze Mnie nic nie możecie uczynić» (J 15,5).

Oto inny wniosek: naród kataloński —tak jak każdy inny naród— może żyć w jedności i pełni tylko w oparciu o chrześcijaństwo, jeśli ci, którzy go tworzą żyją jak latorośle dobrze zjednoczone między sobą i wszczepione w Pień. Nikt nie jest niezależny od innych. Winorośle się wspierają, porozumiewają, wzajemnie nawadniają, tworzą wspólnotę życia.

My chrześcijanie jesteśmy wezwani od wszczepienia w Jezusa i życia w komunii z Nim i z pozostałymi. I tak, dzięki nam, wszystkie winorośle, nawet te, które są trochę lub bardzo oddalone od prawdziwego Krzewu, będą miałe choć nić łączności z Jezusem.

Dzień Świętego Jerzego zaprasza nas do połączenia z Jezusem, do prawdziewego życia z Nim i z innymi, aby i oni stali się uczestnikami tego życia.