Dzisiaj Pan w swoich słowach wskazuje na tych, którzy mówią - a nie czynią, i wręcz czynią coś przeciwnego do tego, co mówią. „Niech wasze czyny będą wykładnią waszych słów” – powiedział św. Antoni z Padwy, również franciszkanin i lekarz, jak nasz święty.
«Nie dajcie się nazywać „Rabbi” (...); nie dajcie się nazywać „nauczycielami” (...)»
(Mt 23,8.10): Jezus zachęca nas do ucieczki od próżności i pychy, do obrania jedynego celu, jakim jest służba bliźnim z pokorą, skromnością i prostotą.
Pan nie zabrania tytułów — które są niezbędne w zhierarchizowanym społeczeństwie — ale raczej ducha ambicji i pychy, które te tytuły mogą przynieść. „Jesteśmy prezydentami
i sługami (…), dobrze przewodzimy tylko wtedy, gdy służymy” – powiedział nam św. Bernard.
Również i święty Bonawentura wiedział, jak to czynić, nawet pełniąc najwyższe godności, będąc biskupem i kardynałem nie wahał się pokory, braterstwa i dobrowolnego ubóstwa.
W obliczu dumy aby być rozpoznanym, uważanym za kogoś ważnego, Jezus mówi nam abyśmy byli dumni służąc, kochając i we wszystkim Go naśladując, pełniąc Jego posługę. „Tak niechaj każdy myśli o nas jak o sługach Chrystusowych i o szafarzach tajemnic Bożych” (por. 1 Kor 4, 1). On jest naszym jedynym nauczycielem, a my uczestniczymy w służbie Jemu. Jezus podkreśla nam — i przypominają nam o tym święci — coś, o czym nie wolno nam zapominać: być pokornymi i być sługami na wzór św. Bonawentury...
Najświętsza Maryja Panna jest naszą Matką, a przede wszystkim Matką Boga.
Otóż jej pierwszym tytułem — według Niej samej — jest bycie „Służebnicą Pańską” (Łk 1,38). Miejmy nadzieję, że my — jej dzieci — będziemy Ją naśladować, będzie to właściwa droga do naśladowania Mistrza. Kto wierzy jak Maryja, jest błogosławiony. Oto nasze Boże Narodzenie!