Dziś Ewangelia burzy nasze ludzkie kategorie władzy. Jezus mówi jednoznacznie: „Kto by między wami chciał stać się wielkim, niech będzie waszym sługą” (Mt 20,26). W czasach Olafa II — podobnie jak przed nim, po nim i także dzisiaj — te słowa Chrystusa zderzały się z mentalnością wielu rządzących.

Olaf (995-1030) nie był władcą doskonałym, ale jego nawrócenie (w 1015 r.) radykalnie przemieniło sposób, w jaki sprawował władzę. Historia pamięta go jako tego, który zjednoczył Norwegię, ale jego prawdziwa wielkość polegała na podporządkowaniu korony panowaniu Chrystusa. Zamiast wykorzystywać władzę do absolutnej dominacji, wprowadził słynny „Kodeks Praw Chrześcijańskich” na zgromadzeniu w Moster (ok. 1020). Po raz pierwszy w jego kraju prawa — inspirowane „prawem chrześcijańskim” — stanęły w obronie najsłabszych, zniosły niewolę jeńców oraz chroniły kobiety i dzieci. Olaf II „Święty” zrozumiał, że sprawiedliwe stanowienie prawa jest konkretnym sposobem obmywania nóg swojemu ludowi.

Jego autorytet nie wyrastał z tyranii, lecz ze służby zakorzenionej w Ewangelii. Król stał się sługą. Ta wizja władzy jako troski — przede wszystkim o najbardziej pokrzywdzonych — a nie jako ucisku, także dziś stawia nam pytania. Jak przypomniał nam papież Leon XIV, „każda władza służy komunii i misji, a każdy autorytet służy Ludowi Bożemu”. Święty Olaf odkrył to cierpiące oblicze Chrystusa w obszarach niesprawiedliwości swojego królestwa i postanowił przemienić struktury społeczne, aby je uzdrowić.

Jak bardzo nasz świat potrzebuje iść śladami naszego Pana, Jezusa Chrystusa, Króla wszechświata, który „nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie jako okup za wielu” (Mt 20,28). Oby święto tego świętego króla skłoniło nas do zastanowienia się, jak sprawujemy własne przywództwo w rodzinie, pracy czy wspólnocie. Nie szukajmy tego, by nam służono; odważmy się, jak święty Olaf, zużywać swoje życie dla sprawiedliwości i braterskiej miłości.