Dzisiaj kontemplujemy, jak zalecenia Jezusa, zrealizowały się w osobie św. Dominka Guzmána. Jako syn zamożnej kastylijskiej rodziny, która położyła podwaliny pod jego głęboką wiarę, pragnął prowadzić intensywne życie chrześcijańskie, dlatego też wstąpił do wspólnoty kanoników regularnych z Osmy. Towarzysząc biskupowi na misjach w Danii i Rzymie, odkrył spustoszenie jakie herezje katarów i albigensów wyrządzają ludowi Bożemu. Ujrzał wyraźnie swoje powołanie do którego wzywał go Bóg: studiowanie i pogłębianie filozofii, teologii i Pisma Świętego oraz działalność misyjna wśród tych, którzy nie znają jeszcze światła Ewangelii. Miłosierdzie i współczucie dla ludzi zagubionych przede wszystkim duchowo, stanie się najistotniejszym elementem życia św. Dominika. Założył w Tuluzie nową formę zakonu w której ważną rolę odgrywały zarówno studia, jak i ubóstwo: tak powstał Zakon kaznodziejski-dominikanów.

W Dominiku i jego naśladowcach spełnia się to, co mówi Jezus: „Lisy mają nory i ptaki powietrzne - gniazda; lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć” (Łk 9,58), ponieważ wędrowanie będzie charakteryzowało życie nowego zakonu, ponieważ bracia nie będą zamknięci w klasztorze, ale będą mogli zostać przeniesieni do innych klasztorów, w zależności od potrzeb. „Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego” (Łk 9,62). Zawsze patrząc przed siebie, Dominik nie tęsknił za minionymi czasami.

Zgodnie z zapisami historii Zakonu Kaznodziejskiego, ideał św. Dominika był następujący: „zawsze rozmawiał z Bogiem lub o Bogu”. Bardzo dobra lekcja dla każdego chrześcijanina.