Dzisiaj, w liturgiczną uroczystość św. Joanny Franciszki z Chantal, Ewangelia mówi nam o Matce Jezusa. Kiedy mówią mu, że Ona i jego krewni Go szukają, wydaje się, że unika kontaktu z nimi: „Któż jest moja matka i [którzy] są braćmi?” (Mk 3,33). Ale w rzeczywistości wychwala swoją Matkę. Przedstawia Ją jako tą, która wypełnia wolę Bożą: „Bo kto pełni wolę Bożą, ten mi jest (...) matką” (Mk 3,35). Maryja jest tą, która wie, jak zawsze spełnić to, czego chce Bóg. Czynienie woli Bożej jest synonimem posłuszeństwa, a posłuszeństwo opiera się na pokorze i łagodności.

Zawsze, przez całe swoje życie, a zwłaszcza w swoim „Niech mi się stanie”, Święta Maria powtarzała to w każdej sytuacji, przy każdym wydarzeniu. To była jej ulubiona modlitwa, która łączyła ją z Bogiem. Co więcej, jej zachowanie polegające na całkowitym posłuszeństwie, poszukiwanie w Niej samej Bożego planu, stanowiło sens jej życia.

Możemy zadać sobie pytanie, dlaczego w dzień św. Joanny Franciszki z Chantal słuchamy właśnie tej Ewangelii wg św. Marka. Odpowiedzią jest twierdzenie, że ta święta miała usposobienie duszy bardzo podobne do usposobienia Maryi, którą potrafiła naśladować. Jej kierownikiem duchowym w stanie zamężnym, owdowiałym i zakonnym był św. Franciszek Salezy. Ukształtował ją w pokorze i posłuszeństwie, pomimo tego, że pochodziła z rodziny szlacheckiej i była przyzwyczajona do wydawania poleceń.

Przyjęcie woli Bożej w duchu posłuszeństwa, łagodności i pokory ukształtowało Zakon Wizytek, który założyła z pomocą św. Franciszka Salezego. Pisze w swojej Regule: „Pokora jest źródłem każdej z cnót. „Prawdziwa pokora polega na tym, byśmy się nie cenili wyżej nad drugich i nie chcieli być przeceniani przez nikogo”.