Dzisiaj wspominamy św. Maksymiliana Marię Kolbego (1894-1941), franciszkanina, który zginął śmiercią męczeńską w obozie zagłady w Oświęcimiu. Słowa Jezusa, które dziś słyszymy: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,13) odnoszą się dosłownie do tego świętego męczennika. Dziesięciu więźniów miało zostać straconych przez nazistów w odwecie za uciekiniera z obozu koncentracyjnego. Maksimilian zgłosił się na ochotnika, aby zająć miejsce jednego z tych dziesięciu, który był żonaty i był ojcem rodziny.

Maksymiliana i pozostałych dziewięciu skazanych zamknięto w celi, bez jedzenia, aby umarli z głodu. Tam Maksymilian dokonał kolejnej heroicznej posługi: dopóki mógł, odprawiał mszę świętą i karmił swoich współtowarzyszy Ciałem Chrystusa. Fakt ten przypomina nam gest Jezusa Chrystusa umierającego na krzyżu, kiedy zaopiekował się nami w swoim akcie łaski i miłosierdzia, prosząc Ojca o przebaczenie w naszym imieniu. Jezus naprawdę traktował nas jak przyjaciół (por. J 15, 14), którym w sposób naturalny przebacza się popełnioną winę.

Data męczeństwa Maksymiliana, to dokładnie 14 sierpnia, czyli w wigilię uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. To piękne, że to tak uroczyste święto Najświętszej Maryi Panny zostało poprzedzone „dies natalis” (dniem narodzin) św. Maksymiliana Marii, ponieważ był on „duszą maryjną”. Wśród głoszonych przez Niego kazań znajdujemy bardzo śmiałą argumentację: ponieważ dla udzielenia największej łaski, jaka kiedykolwiek została dana stworzeniu, (boskie macierzyństwo, bycie „matką” Boga), Najwyższy poprosił Maryję o pozwolenie - Ojciec Kolbe konkluduje: „nie zostaje udzielona żadna łaska, jeśli Jezus nie uzyska zgody Maryi”. A ponieważ Jezus dał nam Maryję za Matkę, to „tak” jest dla nas pozwoleniem, które zawsze mamy zapewnione. On rzeczywiście jest naszym Przyjacielem!