Dzisiaj obchodzimy wspomnienie jednego z największych siewców Słowa Bożego w dziejach Kościoła: św. Jana Chryzostoma (ok. 347-407), czyli „Jana Złotoustego”, co właśnie oznacza ten przydomek; był wybitnym kaznodzieją ze względu na wielkość i wzniosłość jego elokwencji w ukazywaniu doktryny chrześcijańskiej. „Oto siewca wyszedł siać” (Mk 4,3): cała posługa Chryzostoma, najpierw lektora później diakona i kapłana w Antiochii, a następnie jako patriarchy Konstantynopola, była niestrudzonym siewem Słowa Bożego, poprzez które nauczał treści prawd wiary.

Kazania Jana wzbudzały w jego słuchaczach, jakby ziarna rzucone na różne rodzaje ziem, bardzo różne reakcje: od akceptacji i nawrócenia u jednych do sprzeciwu i odrzucenia u drugich; szczególnie poważna była bezczelność cesarzowej Eudoksji wobec biskupa Jana z powodu jego ciągłych krytyk przeciwko panującemu zbytkowi na dworze cesarskim w Konstantynopolu, podczas gdy większość ludu żyła, jeśli nie w nędzy, to w wielkim ubóstwie.

Święty Jan Chryzostom był jednym z orędowników ewangelicznej sprawiedliwości, która położyła podwaliny pod naukę społeczną Kościoła. Pasterzem z peryferii pachnącym owcami, słowami papieża Franciszka, który potrafił przemienić ten zapach w aromat Chrystusa. Święty Jan nauczał wierzących, że odnajdą Chrystusa w liturgii i w służbie ubogim: «Ten sam, który rzekł: „To jest bowiem Ciało moje” i swoimi słowami urzeczywistnił to, co powiedział, potwierdził również: „Byłem głodny, a daliście Mi jeść” ». A on wprowadził to w życie.

„Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha” (Mk 4, 9): w nauce słuchania i przynoszenia owocu bardzo nam pomoże świadectwo tych, którzy byli przed nami w drodze, takich jak św. Jan Chryzostom.