Dzisiaj, we wspomnieniu św. Wincentego a Paulo, ubogiego wśród ubogich, jesteśmy wezwani do kontemplacji naszego otoczenia, aby uświadomić sobie społeczne, duchowe, ekonomiczne potrzeby i problemy... które nas otaczają. „Wychodząc” na najsurowsze i najpoważniejsze peryferie egzystencji, jak prosi nas papież Franciszek: „Marzę o wyborze misyjnym, zdolnym przemienić wszystko, aby zwyczaje, style, rozkład zajęć, język i wszystkie struktury kościelne stały się odpowiednim kanałem bardziej do ewangelizowania dzisiejszego świata niż do zachowania stanu rzeczy”.

Jest rzeczą absolutnie konieczną, abyśmy współczuli sobie i innym w tak wielu nieszczęściach, które często nas nawiedzają: w strachu, prześladowaniach, braku pożywienia czy miłości... Pozwalając sobie „być” i „zachowywać się” jak ubodzy w służbie Bogu dla najuboższych, którzy zgodnie z charyzmatem św. Wincentego a Paulo, „zawsze powinni być naszymi panami i mistrzami”. Oni to reprezentują samego Chrystusa, który wybrał bycie ubogim. Zawsze z niezłomnością naszej duszy, aby pokonać zniechęcenie i rozczarowanie, które w tak wielu chwilach nas dotyka. W ten sposób przezwyciężymy smutny i przygnębiający obraz, który powtarza się w naszych czasach i w tak wielu miejscach, także w życiu tych z nas, którzy nazywają siebie chrześcijanami, niemal jak «owce bez pasterza», aby narodzić się na nowo dla miłości Bożej, “dla zbawienia i pociechy wszystkich”, jak prosi nas św. Wincenty a Paulo.

Musimy dobrowolnie oddać się służbie innym; „żniwo wprawdzie wielkie” (Mt 9,37). Miłość Jezusa Chrystusa przynagla nas do dzieła odkupienia, które On rozpoczął, ofiarowując swoje życie na krzyżu dla zbawienia wszystkich. Niewielu jest nas - robotników, ale jesteśmy wezwani do czynienia tego, co nakazuje nam miłość.