Dziś, we wspomnienie św. Franciszka z Asyżu, Ewangelia rozpoczyna się krótką modlitwą Jezusa, następnie prowadzi nas ku tajemnicy życia Trójcy Świętej, a kończy się zaproszeniem. Te trzy elementy tworzą duchowy portret Świętego, którego dziś wspominamy.

W modlitwie Jezus wysławia Ojca, ponieważ objawia się On ludziom prostym i pokornym: "Objawiłeś je prostaczkom (...)" (Mt 11,25). Bóg odsłania przed nimi głębię swojego życia trynitarnego: "Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec (...)" (Mt 11,27). Poznać Ojca i Syna dzięki "Umysłowi", którym jest Duch Święty! To On zna głębię Boga! Pamiętajmy, że czasownik "poznać" w Biblii oznacza kochać i być kochanym, dawać siebie i posiadać. To wzajemne "Poznanie" Ojca i Syna jest samym Duchem; podobnie możemy powiedzieć, że Duch Święty jest Miłością, Jednością, Tchnieniem, Językiem... Ojca i Syna.

Świętego z Asyżu cechują małość i prostota; jego pokora czyni go podatnym gruntem na przyjęcie objawienia tajemnicy trynitarnej. Rzeczywiście, jego pisma i najstarsze biografie wskazują na głębokie doświadczenie tajemnicy życia Trójcy Świętej. Bóg w Trójcy daje mu się "poznać", a on sam jest znany Bogu.

Końcowe zaproszenie Jezusa jest ukoronowaniem wszystkiego: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię" (Mt 11,28). Jezus jest łagodny i pokorny sercem; dlatego jest odpocznieniem dla pokornych, a także dla nas wszystkich, którzy jesteśmy utrudzeni, ponieważ nie jesteśmy wystarczająco pokorni. W Jezusie uczymy się pokory: "Uczcie się ode Mnie" (Mt 11,29).

Papież Franciszek nosi nie tylko imię naszego Świętego, ale także jego prostotę i pokorę, co widzimy w jego gestach i słowach. Odwagi! Mamy przed sobą największy wzór: Jezusa Chrystusa. A wychodząc od Niego — św. Franciszka i Papieża.