Dziś obchodzimy wspomnienie św. Jana XXIII, który od czternastego roku życia należał do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich (FZŚ). Jego życie było długą drogą, która rozpoczęła się w prostym środowisku chłopskiej rodziny: studia w seminarium, kapłaństwo, posługa sekretarza biskupiego, kierownika duchowego i wykładowcy historii Kościoła dla seminarzystów, działalność dyplomatyczna, godność kardynalska, urząd nuncjusza Piusa XII we Francji, a wreszcie pontyfikat i zainicjowanie Soboru Watykańskiego II.

Na całej tej drodze był przede wszystkim pasterzem według Serca Bożego, jednym z tych, którzy — używając określenia papieża Franciszka — "pachną owcami". Nie należał do tych, którzy "przechodzili na drugą stronę" (por. Łk 10,31-32), gdy widzieli człowieka pobitego przez zbójców, porzuconego na marginesie, na skraju ludzkiej społeczności. Jan XXIII należał do pasterzy, którzy oddają się na służbę ludziom żyjącym na peryferiach, by posłużyć się innym trafnym określeniem papieża Franciszka.

Jezus kieruje dziś surową krytykę pod adresem ludzi Kościoła — kapłana i lewity — którzy nie zbaczają ze swojej drogi, aby zbliżyć się do nieszczęśliwego człowieka, ponieważ są przekonani, że skoro wypełniają swoje obowiązki w świątyni, to już wystarczy i nie muszą troszczyć się o innych.

Z drugiej strony, w przypowieści o dobrym Samarytaninie Jezus pokazuje, kto naprawdę jest "bliźnim" swojego brata. Jeśli zbliżamy się do tego, kto jest daleko, do tego, kto jest nam obojętny, wtedy sami stajemy się "bliźnimi". Jezus pochwala tych, którzy potrafią zbliżyć się do innych i stać się im bliscy. Wspaniałym przykładem jest dla nas św. Jan XXIII. Patrzył na tych odsuniętych na margines braci nie jak na ludzi, których należy unikać, lecz po prostu jak na braci. Zawsze powtarzał: "Zbliżmy się do siebie, poznajmy się, pokochajmy się, a odpowiemy na modlitwę Jezusa: aby wszyscy stanowili jedno" (Łk 10,37).

Z pewnością Jezus, gdy rozważamy Ewangelię tego wspomnienia, mówi również do nas: "Idź i ty czyń podobnie" (Łk 10,37).