Dziś chrześcijaństwo, zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie, obchodzi wspomnienie św. Ignacego z Konstantynopola (799–877), pasterza, który żył tymi fundamentalnymi słowami Jezusa: «Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich» (J 15,13). Ignacy, syn cesarza Michała I, przeszedł drogę od dworu do klasztoru, a od godności patriarszej do wygnania, lecz na każdym etapie swojego życia zachował jedno centrum: trwanie w miłości Chrystusa, tak jak On sam nas o to prosi («Trwajcie w mojej miłości»).

Owoc, którego Pan od nas oczekuje, rodzi się z posłuszeństwa Jego przykazaniom. Święty Ignacy przeżywał to posłuszeństwo z heroiczną integralnością. Jako patriarcha nie szukał przychylności możnych ani wygody pałacu, lecz wierności Prawdzie. Jego stanowczość doktrynalna w kontekście napięć i podziałów mogłaby wydawać się surowością. W rzeczywistości jednak rodziła się z głębokiej miłości: z pragnienia trwania w prawdzie, aby nie naruszyć prawdziwej komunii. Jak mówi papież Leon, «bez Prawdy nie można budować prawdziwie pokojowych relacji», a Prawda — co więcej — «nigdy nie oddziela się od miłości».

Gdy Ignacy musiał wybierać między przypodobaniem się cezara Bardasa a moralną spójnością Ewangelii, wybrał drogę krzyża. Wykazał się wielką odwagą, ganiąc regenta za oddalenie prawowitej małżonki. Ta decyzja kosztowała go urząd i wygnanie — wraz z obelgami i prześladowaniami — lecz zarazem potwierdziła go jako prawdziwego «przyjaciela Pana» (por. J 15,15).

Święty Ignacy z Konstantynopola uczy nas, że miłość chrześcijańska nie jest przelotnym uczuciem, lecz mocnym postanowieniem pełnienia woli Bożej, nawet wtedy, gdy świat się od nas odwraca. Nie wybrał samego siebie dla chwały; to Pan go wybrał i przeznaczył, aby szedł i przynosił owoc trwały w historii Kościoła. Dziś św. Ignacy jest pamiętany za swoją odwagę i niezłomność w wierze, będąc inspiracją dla prześladowanych chrześcijan.