Dziś wspominamy świętość „jednego z największych papieży, którzy przynieśli zaszczyt stolicy rzymskiej (…). Jego pontyfikat (V w.) trwał ponad dwadzieścia jeden lat i był niewątpliwie jednym z najważniejszych w dziejach Kościoła” (Benedykt XVI). Oprócz podejmowania licznych działań na rzecz pokoju — chroniąc Rzym przed spustoszeniem przez barbarzyńców — papież św. Leon zasłynął również z tego, że jego głos wybrzmiał na Soborze Chalcedońskim (451 r.), gdzie bronił nauki o dwóch naturach Chrystusa — ludzkiej i Boskiej. Ojcowie soborowi zawołali: „Piotr przemówił przez usta Leona”.

Dzisiejsza Ewangelia jest bardzo wymowna. Pytanie Jezusa Chrystusa o Jego własną tożsamość ukazuje niezwykłą pedagogiczną subtelność Mistrza. Pragnie On doprowadzić uczniów do prawdy, która wykracza poza ludzkie opinie, stawiające Jezusa z Nazaretu na równi z jednym z wielkich ludzi judaizmu.

Piotr, zgodnie ze swoim porywczym usposobieniem, odpowiada natychmiast: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (Mt 16,16). Szymon nie mówi o Jezusie jedynie jako o wielkim człowieku; powiedzieć tylko tyle znaczyłoby powiedzieć zbyt mało, a nawet minąć się z prawdą. Wyznaje Boską naturę Człowieka, za którym podąża. Jezus potwierdza jego słowa, a zarazem uświadamia mu, że ta odpowiedź przekracza jego ludzkie możliwości: pochodzi z wysoka! Również do nas, jako Jego uczniów, skierowane jest to samo pytanie: „A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mt 16,15).

Papież Leon Wielki nauczał, że wyznanie wiary Piotra jest skałą, na której opiera się Kościół. Podobnie i my, bez pomocy z wysoka, nie moglibyśmy być uczniami Chrystusa. Z pewnością Jezus jest człowiekiem godnym podziwu, przewodnikiem duchowym, głosem prorockim… Jednak aby stać się Jego uczniem, trzeba w Niego „wierzyć”. Tylko dzięki wierze można naprawdę stać się Jego uczniem.

Wraz z Piotrem wyznajemy naszą wiarę w Jezusa, ponieważ, jak mówi papież Franciszek, On „cię kocha, dał swoje życie, aby cię zbawić, a teraz jest żywy u twego boku codziennie, aby cię oświecić, umocnić i wyzwolić”.