Dzisiaj stajemy wobec przestrogi Jezusa: «Niech będą przepasane wasze biodra i zapalone wasze lampy» (Łk 12,35). To wezwanie do czujności przenika całą Ewangelię: nie chodzi o życie w lękowym napięciu, lecz w pełnej miłości gotowości. Święty Odon z Cluny (ok. 878/879 – 942), opat i reformator, odczytał te słowa jako program życia: przepasać się to uporządkować serce; zapalić lampę to pozwolić, by modlitwa podtrzymywała wewnętrzne światło.

Dla Odona czujność rodzi się z pragnienia. To nie strach przed karą podtrzymuje wierność i gotowość sługi, lecz radość oczekiwania na powrót Pana. W życiu kluniackim liturgia — sprawowana z troską i wytrwałością — była szkołą tego oczekiwania: każdy psalm, każda noc czuwania wyostrzały słuch, by rozpoznać kroki „Oblubieńca”. Dlatego Odon zachęcał swoich mnichów, by nie ulegali rutynie, pamiętając, że czas obecny jest kruchy, a oddanie go Bogu jest czymś pięknym.

Jezus dodaje zaskakującą obietnicę: Pan, który powraca, przepasze się i będzie służył swoim sługom. Tu jaśnieje duchowość Odona: opat nie stawiał się ponad innymi, lecz pośród nich, jak ojciec, który służy. Reformować nie znaczyło dla niego nakładać ciężary, lecz rozpalać na nowo miłość. W ten sposób czujność staje się konkretna: troszczyć się o życie wspólnoty, wspierać słabego, wytrwać, gdy wydaje się, że „pan się opóźnia”.

Ewangelia przestrzega także przed fałszywym poczuciem bezpieczeństwa. Nie znamy godziny! Odon, świadomy ludzkiej i społecznej niestabilności swoich czasów, nalegał, by każdy dzień przeżywać jako ofiarę. Nie jako ucieczkę od świata, lecz jako sposób zamieszkiwania go z sercem zakotwiczonym w Bogu. Zapalona lampa to życie zintegrowane, bez podwójności.

Słowami papieża Leona XIV: «czujność chrześcijańska to nie lęk o jutro, lecz wierność dzisiaj; to zachowywanie oliwy nadziei, aby wiara nie zgasła». W świetle świętego Odona Ewangelia zaprasza nas do czujności, która śpiewa, modli się i służy.