Dzisiejszy fragment Ewangelii Świętego Mateusza daje nam wiele lekcji. Ograniczę się do podkreślenia jednej z nich, która odnosi się do absolutnego panowania Boga nad historią: zarówno tej odnoszącej się do wszystkich ludzi jako całości (ludzkości), jak do każdej z grup ludzkich (w naszym przypadku, dla przykładu, rodziny Zebedeusza), jak i do każdego człowieka indywidualnie. Dlatego Jezus wyraźnie mówi im: «Nie wiecie o co prosicie» (Mt 20,22).

Zasiądą po prawicy Jezusa Chrystusa ci, którzy zostali do tego przeznaczeni przez Ojca: «Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej i lewej, ale [dostanie się ono] tym, dla których mój Ojciec je przygotował» (Mt 20,23). Nie ma wątpliwości, tak się stanie. Mówi się: «Nawet liść na drzewie nie porusza się bez woli Pana». A to dlatego, że Bóg jest Bogiem. Powiedzmy to również w odwrotnej kolejności: gdyby tak nie było, Bóg nie byłby Bogiem.

Biorąc pod uwagę ten fakt, który w sposób nieunikniony nakłada się na wszelkie ludzkie warunki, nam ludziom pozostaje tylko akceptacja i kult (bo Bóg objawił się nam jako Absolut); zaufanie i miłość w drodze (bo Bóg objawił nam się jednocześnie jako Ojciec); ...a w końcu, co największe i ostateczne: usiąść obok Jezusa (po prawej lub lewej stronie, ostatecznie to drugorzędna kwestia).

Zagadka Bożego wybrania i predestynacji rozwiązuje się dla nas tylko przez zaufanie. Lepszy jeden miligram zaufania złożony w sercu Boga niż cała masa świata naciskająca na nas. W rzeczywistości «Święty Jakub żył krótki czas, bo już na początku tchnął w nim wielki zapał: pogardził tym co ludzkie i wspiął się na szczyt tak niepojęty, że natychmiast zmarł» (św. Jan Chryzostom).