Dzisiaj, w liturgii obchodzimy święto Jana apostoła i ewangelisty. Dzień po Bożym Narodzeniu Kościół obchodzi święto pierwszego męczennika chrześcijaństwa Świętego Szczepana. Następny to właśnie dzień Świętego Jana, tego który najlepiej i najgłębiej zanurzył się w tajemnicę Słowa wcielonego, pierwszy teolog i wzór wszystkich teologów. Wersy jego Ewangelii, które dzisiaj rozważamy pomagają nam spojrzeć na Boże Narodzenie z perspektywy Zmartwychwstania Pana. W rzeczywistości Jan zastając pusty grób «ujrzał i uwierzył» (J 20,8). Ufając świadectwu Apostołów także my zostajemy poruszeni, aby w każde Boże Narodzenie “ujrzeć” i “uwierzyć”.

Ktoś może przeżywać owo “ujrzeć” i “uwierzyć” w narodzeniu Jezusa, wcielonego Słowa. Jan, poruszony w sercu, a trzeba też dodać dzięki ‘łasce’, “widzi” dalej niż to, co jego oczy w danym momencie mogą rozważać. Tak naprawdę do swojej wiary nie potrzebuje on “oglądania” Chrystusa. Oznacza to pośrednio pochwałę tych, którzy «nie widzieli, a uwierzyli» (J 20,29), szczytowy moment dwudziestego rozdziału Ewangelii.

Piotr i Jan “biegli” razem do grobu, ale tekst zdradza nam także, że Jan «ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu» (J 20,4). Wydaje się, że Jana bardziej popychało pragnienie bycia znowu u boku Tego, którego kochał, Chrystusa, nie tylko podążanie wraz z Piotrem, wobec którego w geście oczekiwania i tak uznał pierwszeństwo Apostolskie, aby to Piotr był pierwszym, który wejdzie do grobu. Ze wszystkich sił, z płonącym sercem pełnym pragnienia “biegł” Jan i “wyprzedził” – to wyraźne zaproszenie nas do podobnego przeżywania wiary z żarliwym pragnieniem spotkania Zmartwychwstałego.