Dzisiaj w dominującym kontekście materialistycznej kultury, wielu zachowuje się jak za czasów Noego «jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły» (Łk 17,28), lub jak współcześni Lota, «(…) kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali» (Łk 17,28). Przy takiej krótkowzrocznej wizji najwyższe dążenie wielu redukuje się do własnego tymczasowego życia fizycznego, a w związku z tym ich wszelkie starania koncentrują się nad ochroną tego życia - ochraniać i wzbogacać.

W komentowanym fragmencie Ewangelii Jezus chce wyjść z tej wizji życia, która okalecza człowieka i prowadzi do frustracji. Czyni to poprzez poważne i mocne zdanie, zdolne do wzruszenia sumień i zmuszające do stawiania fundamentalnych pytań: «Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je» (Łk 17,33). Rozmyślając o tym nauczaniu Jezusa Chrystusa, Augustyn mówi: «Co to znaczy? Zginą wszyscy, którzy robią te rzeczy, to znaczy, ci którzy biorą śluby, uprawiają winorośla i budują? Nie oni, ale ci, którzy chwalą się tym, którzy stawiają te rzeczy ponad Bogiem, którzy są gotowi obrazić Boga dla tych rzeczy».

W rzeczywistości ten, kto stracił życie chcąc je zachować, ten, kto żył wyłącznie w ciele, nie pozwalając zakwitnąć duchowi; czy nawet kto żyje dla siebie, kompletnie ignorując innych. Jest oczywiste, że życie w ciele będzie stracone, a życie w duchu, jeśli się nie dzieli, słabnie.

Życie samo w sobie, ma naturalną tendencję do wzrostu, do entuzjazmu, owocowania i rozmnażania. Natomiast jeśli się je porywa i zamyka próbując je posiąść chciwie i na wyłączność, usycha i umiera. Z tego powodu wszyscy święci na wzór Jezusa, który żył intensywnie dla Boga i ludzi, oddawali hojnie swe życie na różne sposoby w służbie Bogu i bliźnich.