Dzisiaj, dwudziestego czwartego stycznia wspominamy w liturgii człowieka, który zachwycił się Bogiem i bliźnim: Świętego Franciszka Salezego (1567-1622), biskupa Genewy z siedzibą w Annecy w czasach Reformacji.

Jezus Chrystus zawsze zaleca pokorę i wyrozumiałość: «Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.» (Mt 11,29). Są to dwie cnoty moralne, których należy szukać, kiedy pragniemy za wszelką cenę ogrzać się w słońcu kosztem bliźniego.

I nie łódźmy się, słodycz nie ma nic wspólnego z sentymentalizmem. To ta pierwsza jest owocem łaski Bożej i osobistego poddania. Franciszek Salezy, który z natury był porywczy, stał się wzorem słodyczy, jaka był owocem jego codziennej walki przez całe życie. Mówiąc bez cienia wątpliwoście o swoim doświadczeniu napisał we Wprowadzeniu do życia pobożnego: «Można złapać więcej much na kroplę miodu niż na beczkę octu». Wstąpił bowiem do szkoły Tego, ktory przedstawiał się jako «cichy i pokorny sercem» (Mt 11,29).

Nie powinniśmy mylić pokory serca z nieśmiałością. Polega ona na byciu szczerym czyli humus, to ten naturalny nawóz, dzięki któremu rosną drzewa, które Bóg chce posadzić. «Nasz Pan jest zakochany w skromności i szczególnie silnie ujawnia się tam, gdzie ją znajduje», stwierdza biskup Genewy. Pokora oznacza całkowitą gotowość na boże działanie, a także otwartość na drugiego człowieka.